Meralgia paresthetica… een mondvol

Euhhhh watte? Dat dus. Het beestje in mijn bovenbeen heeft sinds vandaag een naam. Eigenlijk gaat het om een geknelde zenuw in het bovenbeen waardoor de pijn uitstraalt aan de voor- en zijkant van dat been.

Hoe krijg je zoiets? Beknellende kleding… nope… overgewicht… guilty as charged… onbekende factoren… guilty as charged. Hoe gaat zoiets weg? Niet overbelasten, ontstekingsremmers en… jawel … een infiltratie. Hier gaan we weer.

Dat overgewicht… tja… dat krijg je wanneer de ene corticosteroïdenkuur de andere opvolgt en dat al 8 jaar lang. Gelukkig met enkele pauzes along the way maar nooit voldoende om de huidplooien weer glad te strijken, laat staan de weegschaal of ondergetekende niet te doen flippen.

Onbekende factoren? Laat dat in mijn geval sarcoïdose zijn. Niet als oorzaak ditmaal maar als luis in de pels. Als een ziekte die floreert wanneer er ontstekingshaarden zijn en alles in het werk stelt om de boel nog wat meer in de fik te steken. Hoe meer ontstekingen, hoe fijner het sarco-beestje dat vindt.

Wekenlang die zeurende pijn in mijn dij, bovenbeen, aan de knie en een verdoofd gevoel alsof dat gedeelte van mijn been er niet meer bij was. Gevolgd door miertjes die zich een weg leken te zoeken langs mijn bloedbanen en een vervelende druk in de lies veroorzaakten.

Na meerdere slapeloze en pijnlijke nachten en vervelende momenten gedurende de dag was het tijd om de draaimolen weer in gang te trekken. Resultaat: Ontstekingsremmers, een echografie, een veelbetekenende blik van de radioloog, het intussen gekende telefoontje ‘ze hebben iets gevonden’ en de zoveelste klik in het hoofd om van een ‘niet weer’ naar een actie-modus over te gaan.

De behandeling zal ditmaal bestaan uit ontstekingsremmers en een infiltratie pal in die ontstoken zenuwbaan. Heerlijk toch…

Terwijl ik de reacties van familie en vrienden op dit nieuws hoor, merk ik hoe stoïcijns ik er zelf onder blijf. Het lijkt wel een fait divers. De zoveelste vervelende hindernis die ik moet nemen. Maar het lukt me gewoon niet meer om hier nog veel emoties over te tonen, laat staan ze te hebben. Misschien is het mijn manier om mezelf te beschermen? Ik behandel mijn lichaam steeds meer als een voorwerp, iets dat af en toe onderhoud nodig heeft. Ik breng het binnen bij de specialisten, laat het fixen en klaar is kees. Ik weet het. Dit klinkt hard maar het is voor mij de enige weg. Ik ben niet ‘gewoon maar een patiënt met een multi-systeemziekte en allerhande afgeleide kwaaltjes’. Ik ben zoveel meer. En ik weiger toe te geven of me te laten meeslepen door emoties die me helaas geen stap verder helpen. Maar het is best vermoeiend, dat wel.

Morgen ga ik dus gewoon met de trein en een slapend en pijnlijk bovenbeen naar mijn werk. Zo ‘gewoon’ is dat niet hoor, believe me. Ik ben altijd blij wanneer ik zonder te veel fysieke hinder heen en weer geraak. Maar het is het waard. En als het nodig is, maak ik onderweg wel een extra stopje om naar de vele bloesems in de bomen te kijken. Dan denk ik… die kunnen telkens opnieuw bloeien en sterker worden dus wat zou mij tegenhouden om hetzelfde te doen?

Maar nu even de tijd nemen om deze extra complicatie door te slikken…

Een gedachte over “Meralgia paresthetica… een mondvol

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s