Pijnmoe

Hoe zalig moet het zijn om al was het maar één dag pijnvrij door het leven te gaan? Hoe lang is het geleden dat ik zonder krampen, ontstekingen, pijnscheuten de dag kon beginnen én eindigen?

Het is vermoeiend en bij momenten loodzwaar. Opstaan ‘s ochtends na een zoveelste slapeloze nacht is echt geen pretje. Pijn in de rug, krampen in de kuiten, ‘verstijfde’ schouders en nek. En het gevoel van “hoe moet ik in godsnaam fatsoenlijk uit dit bed kruipen zonder het nog erger te maken of iets te forceren”. Het duurt gemakkelijk een uur voor alles wat ‘losser’ begint te zitten. Soms denk ik…. Ze zouden me eens moeten zien knoeien om gewoon mijn kousen aan te trekken. Echt belachelijk en schrijnend tegelijkertijd.

Het lastige is ook dat je nooit weet wanneer iets gaat verergeren. De pijnlijke gewrichten, de ontstekingen her en der verspreid over dat vermoeide lichaam en de hoofdpijn 24/7. De constante onzekerheid… Het doet wat met een mens. Neem daar blijvende tandproblemen en ontstoken tandvlees bij en je zou voor minder af en toe de pedalen verliezen.

Toen ik vandaag van mijn maatje Rob (@robvanjaarsveld) hoorde dat de operatie aan zijn hand voor de zoveelste keer complicaties geeft omdat alles blijft ontsteken, dacht ik toch even “hoe houden we dit toch vol?”. En wou ik niets liever dan naar Nederland rijden om hem een knuffel te geven en wat moed in te spreken. Wat een rotziekte is sarcoïdose! Wat een allesomvattende en bij momenten gruwelijke aandoening. Wat een rotzooi…

We hebben mekaar deze week via onze berichtjes wat zitten oppeppen. Want ja, we weten wat een sarco-lijf met iemand doet. Fysiek en mentaal. We weten ook dat we bij mekaar terechtkunnen. Gelukkig zijn we beiden uit hetzelfde hout gesneden. Opgeven staat niet in onze agenda. Nu niet. Morgen niet. Nooit.

Maar ik ben bang. Oprecht bang voor wat de toekomst voor mij in petto heeft. Zal er een kuur gevonden worden die het verloop van de ziekte wat kan afremmen of de gevolgen die ik nu al ondervind zelfs kan terugdraaien? Of wordt het alleen maar erger en zullen steeds meer organen en de gewrichten verder aangetast worden? Hoe moet het dan verder?

Doemdenken staat niet in mijn woordenboek. Maar gun me toch even de kans om krachtig te vloeken om wat er in mijn lichaam en dat van zoveel lotgenoten gebeurt.

Dit is heavy. Believe me.

2 gedachten over “Pijnmoe

  1. Ach meiske toch… Je ontroert me weer eens.
    Ja, ik blijf het zwaar vinden, maar zoals een wijs mens ooit zei: “het wordt vanzelf weer maandag”…
    Laten we vooral doorgaan elkaar erdoor te sleuren. Want niemand anders kan dat, zelfs niet de eigen partner…
    Bedankt engel, I’m a believer…
    x

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s