Het is maar hoe je het bekijkt…

Vandaag kwam ik thuis na een fijne maar vermoeiende werkdag. En de treinrit, de rugzak die mee huiswaarts moet, het heen en weer geloop maken het extra zwaar. Zaken die voor sommige mensen – gelukkig maar – een kleine fysieke inspanning zijn, betekenen voor sommigen onder ons een onoverkomelijke hindernis.

Door mijn multi-systeemziekte en twee rugoperaties heeft mijn lichaam een zware krak gekregen. Tenminste fysiek toch. Ik leef constant met pijn, ontstekingen en verkrampte spieren, de gewrichten laten het vaak afweten en de rug zit met haken en ogen aan elkaar.

Ik heb me lang afgevraagd ‘waarom ik?’. Maar wat heeft het zin om te blijven tobben over iets waar je toch geen vat op hebt. Of je elke dag ongelukkig te voelen? De dag dat je beseft dat er nog veel ergere dingen zijn dan dit en geniet van wat je wel nog kan, dat is de dag waarop je jouw leven terug zelf in handen neemt. Waarop je beslist om je ziekte niet langer je manier van zijn te laten domineren.

Ik blijf zoeken naar oplossingen of hulpmiddelen die mijn levenskwaliteit verbeteren. De eerste overwinning was enkele jaren geleden de erkenning van mijn E-pathologie. Dat geeft me de kans wekelijks meermaals naar de kinesist te gaan. Broodnodig om de ontstekingen onder controle te houden.

Na mijn twee rugoperaties en andere medische issues was het tijd voor een nieuwe stap. Een zware mentale beslissing. Dat wel. Samen met mijn arts maakten we een dossier klaar om een gehandicaptenkaart aan te vragen. Niet iets waar je van droomt wanneer je nog geen 50 bent maar wel een stap in de richting van mijn vrijheid. Dichter kunnen parkeren bij locaties, nabij het station, … maakt voor mij echt een wereld van verschil. Mijn arts heeft me in heel dit proces begeleid en gesteund. Eerlijk, ik verwachtte er niet veel van. Want buiten mijn zware rugproblematiek en overgewicht door alle cortisone is er aan de oppervlakte niet veel te zien. Vanbinnen… dat is waar het stevig in de soep draait.

We stuurden het dossier binnen en dan was het wachten op een antwoord. Vandaag lag er bij thuiskomst van mijn werk een brief op me te wachten. Ik geloofde mijn ogen niet toen de welbekende blauwe parkeerkaart voor mensen met een handicap uit de envelop viel. Mijn eerste idee: ik word geloofd! Eindelijk heb ik de bevestiging gekregen dat mijn aandoening en fysieke beperkingen erkend worden. Dat er mensen zijn die me door deze kaart te geven helpen om zo lang mogelijk actief deel te blijven uitmaken van de maatschappij. Het is een overwinning voor mezelf en voor alle lotgenoten die elke dag worstelen met deze vaak onzichtbare maar o zo aanwezige multi-systeemziekte.

Hoe erg dit ook is – want het bevestigt zwart op wit mijn handicap – dit is goed nieuws. De kaart geeft me een deel van mijn vrijheid terug. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor.

6 gedachten over “Het is maar hoe je het bekijkt…

  1. Eindelijk! Ik weet hoe het is, lieverd, en hoe hard het kan aankomen als je iedere keer weer tegen die bureaucratische muur aan knalt. Maar de aanhoud(st)er wint!

    Ik zal je niet feliciteren met het toekennen van deze “onderscheiding” (ik heb hem zelf ook al 6 jaar tegen wil en dank), maar wel met jouw vasthoudendheid en de wil om te vechten voor ons aller recht!

    Ik ben vereerd om jou “vriendin” te mogen noemen!

    X Rob

    Geliked door 1 persoon

  2. Weet welk gevoel dit geeft .Ijzelf heb chondropathie graad 4 en is ook een gevecht elke dag met mijn body.En idd die kaart geeft toch wat meer ruimte! Mr Wn ik uit de auto stap krijg ik ook dikwijls te maken met boze blikken daar ik nog sta op mijn ijdelheid en de mensen dat niet begrijpen wn je dan op een mindervalide plaats staat!!! Vroeger ging ik in conflict om op mijn strepen te staan waarom ik die kaart heb nu gebruik ik geen energie meer, ik heb die kaart niet zomaar bemachtigd !!!!Veel moed

    Geliked door 1 persoon

    1. Dank je! Dat is het nadeel van een deels “onzichtbare ziekte”. Dat mensen niet echt aan je zien dat er iets is. Maar ik hoop dat ik dan met hen echt in gesprek zal kunnen gaan. En dat dit de eerste stap kan zijn naar wat meer begrip….

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s