Tandenfee

En toen was het zover… wat al maanden duidelijk was, werd vandaag door de stomatoloog definitief bevestigd. “Uw tand moet eruit, mevrouw. Er is niets meer aan te doen.”

Werkelijk alles heb ik geprobeerd om die voorste tand te kunnen sparen. Bijna drie jaar geleden begon de miserie. Constant tandpijn, regelmatig een abces en altijd wel ergens sluimerend aanwezig… de zoveelste rotontsteking. Zelfs een apexresectie ofte wortelkanaalbehandeling bracht geen soelaas. Niet de fout van de stomatoloog, noch van de plaatselijke tandarts. Wel van die multi-systeemziekte sarcoïdose die al jaren een ziekelijk spelletje met me speelt.

Alles ontsteekt, niks geneest. Dat is zowat mijn lijfspreuk geworden denk ik. En ook mijn tanden moeten eraan geloven. Maanden van abcessen, zware antibiothica, cortisone, spoelmiddeltjes, … niks heeft geholpen. De ontsteking boven én achter mijn tand blijft hardnekkig aanwezig met zelfs een fistel tot gevolg. Gevolg: de tand moet eruit. Zodat het tandvlees buiten en de boel vanbinnen de kans kan krijgen om te genezen. Een perfect gezonde tand, pal vooraan in mijn gezicht, wordt opgeofferd om de ontsteking te verhelpen. Niets zegt dat het zal lukken en alles weer tot rust zal komen want met sarcoïdose weet je nooit. Maar het is de enige optie.

Een tweede apexresectie zou volgens de stomatoloog wegens ‘chronisch ontstoken’ geen oplossing zijn. En dus moet er nu een afspraak gemaakt worden om de tand te trekken, een voorlopige prothese te plaatsen, alles te laten genezen en er dan een gloednieuw én vals exemplaar in te plaatsen. Ik heb de keuze tussen een brug of een implantaat. Mijn voorkeur gaat uit naar het tweede omdat het echt onderdeel is van je gebit maar in het tandvlees boren en verdere ontstekingen laten kiemen is geen goed idee. Een brug dan maar. De eerste én wellicht niet de laatste nu de sarco-beestjes hun weg ook hebben gevonden naar mijn mond.

De zoveelste mokerslag. De zoveelste realitycheck met dit ontstoken, zieke lijf. De zoveelste prik in mijn luchtbel. De zoveelste revalidatie die me te wachten staat.

En toch is de enige optie doorgaan. De bittere pil opnieuw doorslikken en actie ondernemen om die ontsteking zo snel mogelijk op te lossen om verder onheil te voorkomen.

Adieu tand. Adieu worteltje knabbelen of appeltje eten. Adieu nootjes en kreeftenpootjes. Adieu opnieuw een deeltje van mijn eigenheid.

Misschien hou ik die tand wel bij om onder mijn kussen te steken. Bij kindjes komt op zo’n moment de goede tandenfee toch langs en mogen ze een wens doen? Wie weet ook bij mij?

Een gedachte over “Tandenfee

  1. Mijn tandarts wil ook implantaten gaan gebruiken als mijn kaak nog verder slinkt en de prothese niet meer blijft zitten. Vanwege de infecties die ik regelmatig oploop, heb ik besloten dat niet te doen, dan gebruik ik liever kleefpasta.
    En wat betreft een appel of nootjes eten, dat is zelfs met gebitprothese geen probleem.
    Sterkte in elk geval.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s