Sprankels van geluk

2020 hoeft voor mij niet ongelofelijk, megatastisch, sensationeel te zijn. Ik ben al blij met enige stabiliteit van mijn sarco en leverissues én met sprankeltjes van geluk voor iedereen die me dierbaar is.

Voor mijn gezin dat weet wat er thuis elke dag aan de gang is. Dat me soms uitgeput en met een pijnlijk lichaam in de zetel ziet liggen en op zo’n moment spontaan alles van me overneemt om me te sparen en de broodnodige rust te geven. Voor enkele familieleden die supporteren vanaf de zijlijn en hopen dat de sarcoïdose tot rust komt en ik snel weer wat meer energie heb. Voor die echte vrienden die me sms’en, bellen, berichtjes sturen via messenger, een bezoekje brengen of me komen halen om samen eens op stap te gaan wanneer het wat beter gaat. Voor de dokters en de fysio die me op de been houden of oplappen na de zoveelste opstoot of pittige diagnose. Voor mijn lotgenootjes die samen met mij elke dag vechten om het maximum uit dat sarco-lichaam én het leven te halen.

Wanneer je moet vechten tegen sarcoïdose gaat al je energie vaak op aan de vele doktersbezoeken, de pijn, de luttele uurtjes slaap en de opstoten proberen onder controle te krijgen. Soms is er totaal geen energie, noch tijd over om met anderen bezig te zijn. Ik ben ontzettend dankbaar voor degenen die dit begrijpen en me desondanks blijven steunen. Zij maken het verschil. Zij zorgen ervoor dat er in die kleiner geworden wereld toch nog plaats is voor een goed gesprek, een warme knuffel, een troostende schouder én een begrijpende blik.

Eigenlijk kan ik degenen die doorheen de jaren zijn afgehaakt het niet kwalijk nemen. Niemand kan immers echt begrijpen hoe het voelt om wakker te worden in een lichaam dat een eigen leven is gaan leiden en je doen en laten volledig dirigeert. Iedereen heeft zijn eigen besoignes en veel mensen kunnen het niet aan om ‘Niet goed.’ te horen als antwoord op de vraag hoe het met je is. Niet iedereen gelooft je klakkeloos wanneer je op het laatste nippertje een afspraak, feestje, avondje uit moet afzeggen omdat je lichaam plots elke dienst weigert. Het doet pijn om op zo’n moment te voelen dat je iemand teleurstelt. Maar rusten en bankliggen is dan het enige waartoe je nog in staat bent.

En toch… zouden we zoveel van elkaar kunnen leren als we echt zouden luisteren. Als we zouden proberen om ons in te leven in de wereld van de andere en te begrijpen hoe zwaar het soms kan zijn én hoeveel plezier het kan doen om er écht te zijn. In goede én kwade dagen. Want draait vriendschap daar net niet om?

Laat 2020 sprankelen door oneindig te genieten van kleine geluksmomenten, rustige dagen en mensen die je leven net dat tikkeltje mooier maken.

2 gedachten over “Sprankels van geluk

  1. Mooi geschreven. Ik voel met je mee! Heb al mer dan 50 jaar chronische sarco en de laatste jaren dankzij de sarco nu ook dunne vezel neuropathie. Kan d’r ook nog wel bij. Het zal vechten worden tot het eind. Ik wens je een goed en stabiel 2020 en hoop dat de remedie voor ons ziek-zijn, eindelijk zal worden gevonden.
    Groeten
    Jan Veneman Emmen

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s