Pijngrens

Ik krijg vaak de vraag ‘hoe hou je het vol’?. En eerlijk, vaak weet ik het antwoord zelf niet. Het kan niet anders dan dat ik mijn pijngrens verlegd heb.

Al ruim zes jaar leef ik elke dag in pijn en met pijn. Je leest het goed… ELKE dag. Ofwel zijn het mijn gewrichten/spieren of longen of maag, lever en darmen of tanden, of hoofd, of nek, knie of rug. Elke godverdomse dag. Overal ontsteekt er wel iets en de routine is altijd hetzelfde: ontstekingsremmers, soms cortisone, nadien een maagbeschermer voor al die medische rommel, fysiotherapie en dan het voor de zoveelste keer uitzweten op de sofa. Of blijven doorgaan en de pijn verbijten. Daar ben ik de laatste jaren een kei in geworden. Kruipen tot aan de grens.

Meestal voel ik de pijn niet meer tot ik er even bij stilsta en tot de vaststelling kom dat dit lichaam echt met haken en ogen aan mekaar hangt.

Momenteel speelt de hernia in mijn rug alsook een ontsteking aan mijn knie me ontzettend parten. Zelfs in die mate dat mijn heup nu ook lastig begint te doen omdat ik de andere pijnlijke lichaamsdelen wil ontzien. Toen ik gisteren een vervelende pijn voelde ter hoogte van mijn knie en vaststelde dat mijn huid nu ook ontstoken is door de brace die ik draag, heb ik die brace met veel plezier door de kamer gesmeten. Dat deed deugd.

Ik had zin om mijn onmacht uit te schreeuwen. Gewoon eens even die longen uit mijn lijf te gillen : “Ik heb er genoeg van!”

Eén dag vraag ik. Eén dag zonder pijn. Zodat ik eens vol energie buiten kan wandelen en me geen zorgen moet maken over de ellende die ik zal ondervinden aan mijn lichaam na zo’n uitstapje.

Niet alles wat in dit lichaam gebeurt is natuurlijk sarco-gerelateerd. Maar vaak sluipt die scherpschutter op een moment van zwakte nog even dichterbij om het finale schot te geven zodat je echt onderuitgaat.

‘Hoe hou je het vol?’ was de vraag. Zuiver op wilskracht. Focussen op andere dingen en blijven relativeren. Hoe moeilijk dat ook is. Wat ik meemaak is slechts een fractie van de strijd die sommige andere mensen voeren. Ja, ik heb pijn. Veel pijn. Ja, ik zou het liever anders zien. Ja, ik zou een nacht goed willen slapen en een dag zorgeloos en fladderend van hier naar daar kunnen gaan. Ja, ik mis mijn vroegere ik. Degene die te pas en te onpas haar jas nam om erop uit te trekken. Ja, ik ben bang voor mijn toekomst. Zal deze situatie zich stabiliseren en is dit het? Of loert er nog iets anders om de hoek? Alleen die onzekerheid al weegt soms door.

Maar, ik ben er nog. Ik kan nog proberen om dingen te doen, dromen te realiseren. Trachten te genieten van kleine dingen. Andere mensen hebben die kans soms niet (meer). Die wetenschap plaatst alles voor mij in het juiste perspectief. En helpt me ook om te blijven doorgaan zelfs wanneer je af en toe liever de handdoek in de ring zou gooien.

2 gedachten over “Pijngrens

  1. Helaas lieverd is dit iets waar je niks aan kunt doen en waar we allemaal mee moeten (leren) leven.
    Soms gaat het goed, om daarna een genadeloze slag te krijgen waardoor je weer helemaal niks kunt dan je verbijten vanwege de pijn en alle andere ongemakken.
    Sterkte. 😘😘

    Liked by 1 persoon

  2. Treurig… Maar waar. Ik heb respect voor ONS, zoals WIJ het volhouden. Een gezond mens weet niet wat wij moeten doen voor een klein beetje QOL, een beetje gerief.
    Dus laten we ons aan elkaar optrekken, en elkaar troosten en opbeuren. Omdat wij anders zijn, omdat wij nooit ophouden met vechten voor ons leven…
    XXX

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s