Escape room

Ik ben moe. Gewoon moe. De vele nachten waarop ik starend naar het plafond wakker lig omwille van muizenissen in mijn hoofd of krampen in mijn lichaam zijn niet meer op twee handen te tellen.

Heel dat lichaam lijkt bij momenten één grote kramp en hoe ik me ook draai of keer, het maakt niet uit. Pijn in de benen, de handen, de rug, de nek… noem maar op. Bestaat er ook zoiets een ‘restless body’? Restless legs wel maar bij sarco-patiënten gaat het veel verder dan dat. Bij momenten word je gewoon echt ongemakkelijk van dat verzuurd gevoel in je lichaam en zou je niet liever dan uit je eigen lijf kunnen ontsnappen. Maar de escape room zit potdicht en ik vind de sleutel niet.

Ik knijp de ogen dicht… 03u… ik knijp ze nog harder dicht… 04u… en om 05.30u ben ik het moe. Jawel, ik ben het moe om moe te zijn en klaarwakker te liggen dus sta ik maar op. Als een zombie dwaal ik naar de badkamer, maak me klaar en ga met de nodige ‘ai’ en ‘oei’ de trap af. Na een ontbijtje, mijn medicatie en de broodnodige tas koffie begint de dag.

Het lijkt alsof ik nog slaapdronken ben wanneer ik plaatsneem op de trein naar het werk. Het geroezemoes rondom me stoort. Ik wil slapen. Rust. Geen geluiden. Absolute stilte. Ik doe mijn ogen dicht en probeer me een veld vol bloemen in te beelden waar ik huppelend en dansend doorheen loop. Heel even ben ik terug die onbezorgde jonge ik. Toen er van sarcoïdose nog geen sprake was, tenzij in Amerikaanse televisieseries.

Intussen weet ik wel beter. De trein stopt. Ik doe mijn ogen open en zit nog altijd in een veel te luidruchtig treinstel. Waarom lijkt iedereen zo klaarwakker? Wat zou ik graag één zo’n nachtje cadeau krijgen. Een avond waarop ik ga slapen om 22u, niet wakker wordt van de pijn en het gepieker in mijn hoofd en uitgeslapen het bed uit spring de ochtend nadien. Heerlijk toch?

Maar zelfs met te weinig slaap leert een mens functioneren. Het is onvoorstelbaar hoeveel een lichaam kan incasseren en hoe sterk een beschermingsmechanisme werkt. Ik maak me intussen al ruim vijf jaar wijs dat ik niet moe ben. En als ik er hard genoeg over nadenk en het blijf herhalen… geloof ik het nog ook.😉

Een gedachte over “Escape room

  1. Mirror mirror… Het toppunt van deze ‘ongemakken’: om 04.00 uur wakker worden in een privé zwembadje… Bij wijze van metafoor. Nu al 2x achter elkaar.
    Ook ik zou wensen dat ik de klok zover kon terugdraaien, dus ik voel 100% met je mee.
    Maar je flikt het toch iedere keer weer om op te krabbelen, en dat zegt meer dan de woorden doen geloven.
    Taaie chick, alle respect!

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op Rob van Jaarsveld Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s