Uitgerust?

Je ziet er goed en uitgerust uit. Wat een paar daagjes relaxen aan zee, de lentezon en de natuur die in volle bloei staat al niet met een mens doen. Meerdere mensen gaven me dit fijne compliment.

Ik was doodop, zoveel is duidelijk. De vele ontstekingen, het speldenkussengevoel na meerdere bloedafnames en de blijvende last van die extra kilo’s door noodzakelijke medicatie naast een heavy tijd op werk en privé hadden er zwaar op ingehakt. Bovendien ook doodmoe en toch niet slapen… een ‘fantastische’ combinatie.

Het was dus hoog tijd voor enkele dagen me-time. Of eerder us-time met mijn bezorgde echtgenoot en al jaren mijn maatje op de weg. Lekker chillen aan zee, een plek die ons altijd tot rust kan brengen. Heerlijk genieten van uitjes met fijne vrienden/familie en gewoon het ‘niks moet, niksen mag’-gevoel. Het kan een ware energieboost geven.

Nu blijft alleen de kunst om die zenmodus vast te houden. Intussen heeft het “gewone” drukke leventje immers weer zijn intrede gedaan. En staan ook de eerstvolgende onderzoeken weer op het programma. Bloedafname, longtest, hartcontrole, fysio… ook dat behoort helaas tot dat “gewone leventje”. Al weet ik wel dat het belangrijk is om me regelmatig te laten opvolgen om erger te voorkomen of een zware ontsteking tijdig in de kiem te smoren. Maar de combi van privé, werk en o ja ook nog een chronische aandoening 🙄 blijft een uitdaging.

Ik hou wel van uitdagingen maar de voorbije vakantiedagen heb ik voor het eerst quasi niks gedaan. Geen grootse zaken verwezenlijkt, noch veel tentoonstellingen of musea bezocht. Zelfs geen cinemaatje bezocht. Ik geef het grif toe. Ik heb gehangen en gelegen. Gelezen ook. Maar voor het overige: niks. En dat is wellicht de grootste uitdaging voor mij geweest want van nature uit wil ik altijd “iets doen”, bezig zijn. Ik vond zitten of liggen of niksen altijd zuiver tijdverlies.

Al heeft sarcoïdose me de laatste jaren wel tot andere inzichten gebracht. Ik heb geleerd met vallen en opstaan … en vaak nog altijd weer vallen door mijn koppigheid… dat mijn lichaam die vrije tijd echt nodig heeft om energie bij te tanken. En toch blijft het moeilijk voor mij om altijd naar die boodschap te luisteren. Ik wacht meestal tot dit sarco-lijf schreeuwt alvorens ik gas terugneem.

En toch… ik leer bij. Een volledige week niksen. Dat was nieuw voor mij. Wat wandelen wanneer het fysiek ging, een terrasje doen of gewoon in pyjama een boekje lezen. Jawel. Dat was mijn week. Avontuurlijk? Niet echt. Vernieuwend? Ook niet. Maar voor mij absoluut de grootste uitdaging die ik tot een goed einde heb gebracht.

Laat me jullie een geheimpje verklappen. Dat niksen viel behoorlijk mee trouwens. Elke zonsondergang of -opgang heb ik gezien en ook de piña colada op een terrasje smaakte naar meer.🍹

Voor herhaling vatbaar dus. Mijn lichaam zal er me dankbaar voor zijn.😉

4 gedachten over “Uitgerust?

  1. Kijk, dat zijn berichten. Ik wilde al niet reageren op de foto met de chocolade tattoo… Maar daar zag je er al beter uit dan ik me kan heugen.
    Nog 3 dagen, dan kunnen we weer kilometers gaan maken. Zodra de weersvoorspelling klopt komen we afzakken naar het zuiden, dus dan kan ik je in persoon komen bewonderen.
    Zie er nu al naar uit! Groet en hug aan Dirk, en tot dan…

    X

    Liked by 1 persoon

  2. WT fijn dat je tot rust gekomen bent. Ik herken dat nog van onze laatste vakantie vorig jaar in februari op Texel. Niks doen geeft inderdaad rust.
    Nu kun je lekker bijkomen en nagenieten. Mooie foto’s ook.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s