De juiste balans

Toen vandaag iemand die veel voor me betekent op een bepaald moment zei ‘Zorg goed voor jezelf. Ik hoop dat je het evenwicht echt vindt’, kreeg ik spontaan een krop in de keel.

Ik weet dat ze zoiets zei uit oprechte bezorgdheid en meer nog… ze heeft gelijk. Ik moet nog meer zoeken in mezelf naar een goede balans, luisteren naar dit lichaam en niet koppig blijven doorgaan als het even niet lukt omdat de pijn de overhand neemt. Ik moet tegen mezelf, maar ook tegen anderen durven zeggen: ‘Neen, nu niet.’

De voorbije jaren heb ik heel veel tijd geïnvesteerd in het zoeken naar een nieuw evenwicht tussen lichaam en geest. Toen ik de diagnose sarcoïdose kreeg en de nodige opzoekingen deed over wat de aandoening kon betekenen, wist ik onmiddellijk dat mijn leven nooit meer hetzelfde ging zijn. Het immer drukke en sociale beestje kreeg plots te maken met onvoorziene hindernissen op de weg en moest zich van punt A naar B slepen. Dat aanvaardingsproces is nog altijd aan de gang… zelfs zoveel jaar later. Maar het gaat altijd beter.

Ik voel steeds minder de nood om te blijven vechten wanneer het minder gaat. Ik geef steeds meer toe aan een weekend in de zetel wanneer mijn lichaam erom smeekt. En ik weet dat die rust me ook helpt om mijn energiepeil terug omhoog te krijgen en de ontstekingen te bedwingen of in de kiem te smoren.

Vind ik het leuk? Neen, absoluut niet. Er is niks leuk aan uitgeteld in de zetel te liggen door de pijn en vele ongemakken terwijl je geest zoveel plannen heeft. Maar mijn lichaam heeft op een gegeven moment zeer kordaat aangegeven waar de grens ligt en wat er gebeurt wanneer ik daar weer eens over ga. Jawel, de aard van het beestje zeg maar. Tegen beter weten in toch maar een uitstapje proberen omdat ik mijn gedachten erop heb gezet en een zo “normaal mogelijk leven” wil leiden. Intussen perfect wetende dat ik mezelf in de problemen breng en mijn lichaam nog maar eens op de proef stel. Met als resultaat een lockdown en allesomvattende vermoeidheid die me tot rust dwingt en een langere herstelperiode.

Ik ben al jaren de puzzel aan het leggen voor een beter evenwicht. Soms lukt het, soms niet. Soms drijf ik mijn willetje door en op andere momenten luister ik bewust naar wat mijn lichaam me vertelt. Het fluistert constant naar me en wanneer ik doe alsof ik het niet hoor, schreeuwt het voluit: ‘En nu ga je liggen! Rusten en laat je me op adem komen. Of anders zorg ik er wel voor dat je geen andere keuze meer hebt.’ Geloof me, die boodschap komt over.

Het lijkt een beetje op Jekyll & Hyde. De ene helft wil alles en gaat maar door, de andere helft werkt tegen en vertraagt elk proces. En toch heb ik het gevoel dat ik ondanks die tweestrijd er toch vaker dan vroeger in slaag om een evenwicht te zoeken dat werkt voor dit ontstoken lijf. Ik ga minder de strijd aan en geef vaker toe aan mijn sarco die me soms tot op de knieën dwingt. Niet elke aangelegenheid is mij nog een strijd waard. Ik vind het jammer als ik in de zetel de pijn moet uitzweten terwijl buiten de zon schijnt en ik een wandeling wil doen. Ik vind het oneerlijk als ik een etentje met vrienden moet aflassen omdat het fysiek gewoon niet lukt. Ik vind het gewoon rot dat ik bepaalde zaken zoals werken in de tuin fysiek niet meer kan terwijl ik er zoveel plezier aan beleefde. Maar het is nu zo. Het heeft geen zin om koppig te blijven doorgaan en mezelf volledig op te branden. Ik moet nu eenmaal verder met dit ene lijf en heb er dus alle baat bij om het goed te verzorgen.

Ik probeer inderdaad een balans te vinden voor mezelf al mis ik daardoor een deel van wat mijn leven anders zou zijn. Ik heb mijn leven moeten herinrichten en leef meer volgens de kadans van mijn ziekte. Voel ik me goed? Prima! Go for it en weg zijn we. Is de boel weer ontstoken en doet alles pijn dan lig, hang, rust ik, neem ik pijnstillers en wacht ik tot die rotbui weer over is.

Mijn sterk en koppig karakter gaat soms nog in de tegenaanval en wil absoluut bewijzen dat het wel lukt, maar mijn ziekte zet me in één vingerknip met beide voetjes op de grond. Als sarcoïdose me iets heeft geleerd dan is het wel de relativiteit van alles in te zien. En enkel nog een robbertje te vechten voor wat echt de moeite loont.

Maar ik geef het toe… het blijft zoeken naar een broos evenwicht.😉

2 gedachten over “De juiste balans

  1. Ach wat is-ie weer mooi geschreven. Wordt eerst maar lekker slechter, daarna ben je vast beter dan ooit! Ik heb zelf de wapenen weer opgepakt (misschien een beetje teveel vandaag, maar goed).
    Pak het moment, en doe wat je kunt. Ook gij bent een “Snoopie”…
    X

    Liked by 1 persoon

  2. Ach wat is-ie weer mooi geschreven. Wordt eerst maar lekker slechter, daarna ben je vast beter dan ooit! Ik heb zelf de wapenen weer opgepakt (misschien een beetje teveel vandaag, maar goed).
    Pak het moment, en doe wat je kunt. Ook gij bent een “Snoopie”…
    X

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op Rob Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s