Enough!

Soms denk je… hoeveel meer kan een mens nog van pijn verdragen alvorens hij volledig knakt? Al sinds begin 2015 en eigenlijk zelfs lang voordien leef ik elke dag in pijn… met pijn.

Dat kan gaan van last aan de luchtwegen, hevige hoofdpijn, ontstoken ogen, halswervels, schouders, verkrampte spieren en gewrichten tot een rug die het om de haverklap laat afweten en schots en scheef komt te staan. Toen ik vanochtend wakker werd en wou opstaan voelde ik direct hoe laat het was. Mijn rug was weer volledig verkrampt en scheef getrokken. Intussen lig ik al het grootste deel van de dag in de zetel met de benen onder een massa kussens in de hoop dat de krampen weer ophouden. En ook de gebruikelijke dosis spierontspanners en pijnstillers heb ik weer achter de kiezen.

Het wordt een uitdaging om me morgen zo naar het werk te slepen maar aangezien ik vanaf midden deze week in verlof ben ga ik ervoor en verbijt ik net als anders die verdomde pijn.

Soms heb ik zin om met iets te gooien, te schreeuwen, mijn frustraties kwijt te raken, te wenen uit pure onmacht maar zelfs dat lukt niet meer. Ik heb gewoon geen tranen meer. Ik lig dus maar weer plat met de benen in de lucht en wacht voor de zoveelste keer tot de pijn weer wat houdbaarder wordt. Wat ben ik dit beu. Dit voortdurende schipperen tussen wat ik in mijn hoofd wil doen en met mijn lichaam nog kan.

De vertwijfeling en angst ook om wat nog komen zal. Dit lichaam zoekt stelselmatig grenzen op maar wat als ik ze heb bereikt? Wat blijft er dan nog voor me over? Welke toekomst staat me dan te wachten? Ik weet dat piekeren me niet verder helpt en ik geef er ook zelden aan toe omdat het je volledig onderuit haalt. Maar wat als ik fysiek echt niet meer beter wordt? Laat staan nog slechter? Wat als de goede momenten steeds schaarser worden? Ik mag er niet aan denken om afhankelijk te worden van alles en iedereen want dat ben ik niet meer.

Zo ver zijn we gelukkig nog niet maar mijn lichaam levert momenteel een heuse strijd met die sarco-beestjes en ik heb het gevoel dat zij weer even op kop staan. Elke vezel in mijn lichaam doet pijn. Vrijdagavond lag ik zelf zodanig verkrampt onder mijn dekentje dat ik met mezelf geen blijf meer wist. Mijn vingers stonden in een onnatuurlijke houding en mijn benen wogen loodzwaar. En vandaag is die kloterug – sorry voor het woordgebruik – aan de beurt.

Ik ben dit echt zo beu. Die voortdurende pijn, dat non stop afwegen van wel of niet iets te doen, die massa’s onderzoeken, medicatie en lapmiddelen. Ik wil leven verdomme, genieten, wandelen in de natuur, op stap gaan met vrienden en niet als een halfdode mus in de zetel liggen te wachten tot de bui weer overwaait.

Enough!

Voila… dat moest er even uit. En morgen hijs ik dit hoopje lichaam weer bij elkaar en gaan we er terug tegenaan.

3 gedachten over “Enough!

  1. Och lieve Helga, wat erg dat je pijnstillers niks voor je kunnen doen. Een warme douche, is dat geen middel om je spieren te ontspannen, of een vochtig gemaakte handdoek even warm maken in de magnetron en dat op je spieren leggen. Tot nu toe werkt dat bij mij goed.
    Sterkte lieverd. Dikke knuffel.

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op Rob van Jaarsveld Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s