’t Zuur

De laatste tijd heb ik regelmatig ’t zuur zoals ze dat bij ons zeggen. Mijn benen, armen, handen, vingers, tenen, … alles lijkt verkrampt en verzuurd. Zijn het de spieren die wat weerbarstig doen? Of de gewrichten die extra pijnlijk aanvoelen? Ik weet het niet maar het geeft een behoorlijk lastig gevoel.

Bij de minste beweging van armen, benen, rug of nek lijkt alles in een kramp te schieten. Zelfs om deze blog te typen moet ik mijn polsen wel 4 tot 5 x losgooien omdat ze zo pijnlijk aanvoelen en letters typen pijn doet.

Hoe het komt? Geen idee. Wat het weer heeft uitgelokt? Ook niet. Maar dat ik er stilaan behoorlijk lastig van word: absoluut! Het lijkt immers alsof ik kilometers gelopen heb of een urenlange inspanning heb gedaan terwijl ik het voorbije weekend voor een groot deel in de zetel heb doorgebracht, niet goed wetende hoe me te zetten om toch maar een beetje een comfortabel gevoel te krijgen.

Na een quasi slapeloze nacht zit ik nu op de trein op weg naar mijn werk. Ik heb mijn vitamientjes en andere medicatie al lang achter de kiezen maar toch blijf ik me echt ongemakkelijk voelen. Een zeurende, verzuurde pijn sist doorheen dit lichaam en laat de alarmbel rinkelen. Jep… het wordt “zo’n maandag” dus. Eentje waar ik op pure wilskracht en adrenaline verder ga maar liefst van al onder een deken zou liggen om die pijnscheuten tot bedaren te brengen.

Soms vragen mensen me… maar hoe voelt dat dan? Wel, dat valt moeilijk uit te leggen. Ik vergelijk het een beetje met een verzuring van de spieren die kan optreden na een te hevige fysieke inspanning. Of het gevoel dat je kan hebben wanneer je per ongeluk met je elleboog ergens tegenknalt en je zo’n onaangename elektrische schok ervaart. Wel, zo voelt dit lichaam aan. Maar dan van kop tot teen. Lastig, vermoeid, foutief elektrisch geladen, verzuurd.

Ik weet dat dit weer enkele dagen kan aanslepen en dat ik weer belachelijke bewegingen ga moeten doen om die polsen, nek, handen, … wat “los te gooien”. En ik weet ook dat het meestal weggaat zoals het gekomen is… uit het niets. Dus neen. Ik panikeer niet. Het hoort bij deze heerlijke systeemaandoening. Maar in de tussentijd mag ik weer doorgaan met een lichaam dat extra zwaar aanvoelt.

Ach ja, ook dat wordt een mens gewoon zeker?

5 gedachten over “’t Zuur

Laat een reactie achter op levenmetsarcoidose Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s