Voorzichtige vreugdesprong

Mag ik een kleine vreugdesprong maken? Een kleintje maar. Of daag ik daarmee mijn eigen geluk uit? Ik heb het gevoel – op uitzondering van die pijnlijke gewrichten en tanden – dat mijn sarco-beestjes aan het slapen zijn.

Sssstttt…. ik zeg dit op fluistertoon want ik ben doodsbenauwd ze weer wakker te maken. De laatste weken gaat het behoorlijk goed. Ik slaap wel niet veel, heb last van restless legs en pijnlijke gewrichten en de tanden zijn ook niet altijd een pretje. Maar als het dat maar is… who cares!

De seizoenswissel, de koude, het vochtig klimaat. Allemaal zijn het zaken die de boel vanbinnen danig in de fik kunnen steken en mijn longen zwaar op de proef kunnen stellen. Maar… er gebeurt niks. Werkelijk niks. Sinds ik die pneumokokkenvaccins heb laten plaatsen ademen mijn longen precies veel makkelijker. Ik ben niet zo snel fysiek uitgeput, voel dat mijn energiepeil iets hoger ligt dan een tijdje geleden en lig na een uitstap niet altijd afgemat in de zetel. Ik bouw zelf wel voldoende pauzes in maar toch merk ik een verschil op.

Pijnloos kan je dit lichaam bezwaarlijk noemen maar als dit het zou worden voor de komende maanden of jaren, daar teken ik voor. Dit voelt slechts nog als een vervelende splinter in de vinger en zet me te pas en te onpas met beide voetjes op de grond maar het is totaal niet het ‘ik krijg geen lucht’-verhaal van enige tijd geleden.

Ik waak wel over dit lichaam. Las voldoende rustpauzes in of powernaps want slapen ’s nachts blijft een uitdaging. Ik neem mijn medicatie en vitamines nauwgezet in en laat regelmatig de interne huishouding controleren. Maar toch voel ik me voorzichtig gelukkig. Ik zou zelfs een vreugdesprong willen maken maar dat doe ik bewust niet om die gewrichten te sparen en mijn pijnlijke achillespees, waar komende week weer een shockwavebehandeling voor op het programma staat.

Perfect ‘gezonde’ mensen vragen zich wellicht af hoe ik blij kan zijn met deze toestand terwijl alles verre van in orde is. Dat komt omdat we als sarcopatiënt een ontzettend hoge pijngrens hebben en van wat ik nu voel bijlange niet omver wordt geblazen. Doet het deugd? Neen. Is het goed doenbaar om hiermee verder te gaan? Dat wel. Ik geef toe, één pijnloze dag zou een prachtig cadeau zijn maar je leert je verwachtingen bijstellen en gelukkig zijn met kleine overwinningen.

Ik heb het gevoel dat mijn strijd met de beestjes vanbinnen zijn vruchten afwerpt. Dat ze moe zijn van alles waarmee ik hen lastigval. Dat ze zelf wat op krachten moeten komen omdat ik hen constant een stapje voor probeer te zijn. Wel, laat ons hopen dat ze hun lesje hebben geleerd en zelf de energie niet meer kunnen opbrengen om een nieuwe aanval voor te bereiden en in het gareel te gaan staan.

Laat ons voorzichtig hopen dat ze me even met rust laten en me de ruimte geven mezelf te zijn.

Een gedachte over “Voorzichtige vreugdesprong

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s