Op de blaren zitten

Ik weet het. Ik weet het. Gisteren een uitstapje naar Brussel én bovenop ’s avonds naar Festivhalle om naar Daan en Bart Peeters te gaan kijken, dat is om problemen vragen. Met een chronische achillespeesontsteking en alle andere fysieke kwaaltjes in dit vermoeide sarco-lichaam is dat niet echt verstandig.

En toch blijf ik het doen. Ook al moet ik vandaag op de blaren zitten, lig ik met mijn voet omhoog en heb ik al de zoveelste pijnstiller binnen. Ik wil blijven proeven van het leven en er af en toe gulzig aan deelnemen om nadien met een indigestie uitgeteld in de zetel te liggen.

Gisteren zijn we sinds lange tijd eens als gezin naar Brussel kunnen gaan. Wat heb ik daarvan genoten. Heerlijk met z’n drietjes flaneren over de Grote Markt waar net het Brussels Beer Weekend aan de gang was, wat gaan shoppen in de Nieuwstraat, een terrasje gaan doen bij Café de l’Opera en een smaakvol vers gemaakt ijsje gaan eten in de Koninginnengalerij bij l’Atelier de Neuhaus. Gezellig en relax. Ik had voor ons vertrek al een pijnstiller genomen zodat die wandeling van hot naar her zonder veel problemen zou kunnen verlopen.

Toen we nadien de trein huiswaarts namen, voelde ik de zeurende pijn doorheen mijn lichaam weer opflakkeren en mijn achillespees begon lastig te doen. En dan moest ik nog naar Festivhalle vertrekken. Moest? Neen, de meest verstandige zet had geweest dat ik het voor bekeken hield en de rest van de avond rustig in de zetel had doorgebracht. Maar gezien mijn koppige natuur had ik geen zin om gemaakte plannen last minute te wijzigen. Mijn echtgenoot en ikzelf wilden Daan en Bart Peeters zien op Festivhalle en dat zou ook gebeuren. Nog een pijnstiller verder vertrokken we naar de tent van het festival en de sfeer zat er na de voorgaande optredens al goed in. Mijn blik scande de omgeving af. Nergens een stoel te bespeuren, tenminste geen vrij exemplaar. En mijn eigen plooistoeltje waren we helaas thuis vergeten. Rechtstaan dan maar. Gelukkig had ik mijn brace aan.

Daan was top. Tenminste, ik hou van zijn muziek, zijn uitstraling op het podium, zijn teksten én het perfecte samenspel van steengoede muzikanten. Na zijn show zijn we even in Halle een terrasje gaan doen zodat ik wat kon zitten en voor het optreden van Bart Peeters terug naar de tent gegaan. Het was er erg druk, dus zitten zou ook nu geen optie zijn. Een uurtje rechtstaan zou wel lukken, toch? Na het tweede nummer begon ik al heen en weer te wiebelen, niet van de muziek maar van de pijn in mijn been, aan mijn achillespees en in mijn rug. Het leek misschien of ik ritmisch mee bewoog op de muziek, maar ik was gewoon een positie aan het zoeken die voor mij fysiek uit te houden was. Helaas vond ik die niet. Mijn echtgenoot had al snel door dat er iets niet klopte en vroeg of we niet beter naar huis zouden gaan. Maar dat zou betekenen dat ik moest toegeven dat ook dit voor mij niet meer evident was. Toch maar even doorbijten. Twintig minuutjes voor het einde van de show ging het licht – voor mij althans – volledig uit. De pijn over mijn lichaam was niet meer te harden, mijn voet was weer aan het zwellen en ik was fysiek op. Dan toch maar iets vroeger naar huis.

Terwijl we ons door de mensenmassa wurmden kreeg ik enkele onbegrijpende, ja zelfs boze, blikken in de stijl van “waarom gaan jullie nu al weg?”, “waarom moet je je hier nu door die menigte begeven richting uitgang?”, … Op zo’n moment heb je zin om het uit te schreeuwen: “Ik kan niet meer. Ik heb pijn overal, snap je dat dan niet? Rechtstaan is voor jou net iets makkelijker dan voor mij.” Maar je doet het niet. Omdat je weet dat mensen het niet zouden begrijpen. Ze zouden niet kunnen vatten dat een lichaam zo prominent zijn grenzen aangeeft dat je op dat moment geen andere keuze hebt dan naar huis te gaan. Of misschien zouden ze zelfs niet begrijpen waarom ik überhaupt nog naar optredens ga als het voor mij fysiek toch te zwaar is.

Maar dat is nu net mijn manier om ermee om te gaan. Ik heb wel een chronische ziekte maar ben niet van plan al het moois in mijn leven aan mij voorbij te laten gaan. Mijn sarcoïdose legt me grenzen op die ik zelf niet heb gewild, maar ik probeer elke dag van het leven te blijven proeven en creatief de buitengrens op te zoeken… net dat stapje verder te gaan. Soms lukt het me, soms niet.

Mijn dag gisteren met mijn gezin en ’s avonds op Festivhalle zit als een mooie herinnering veilig weggestopt in mijn koffertje. Ook al betekent het dat ik vandaag tot de zetel verbannen ben. Maar de sprankel van geluk die gisteren door mijn lichaam raasde, neemt mijn systeemaandoening me niet meer af.

Foto 1: Ijsje bij l’Atelier de Neuhaus
Foto 2: Daan op Festivhalle
Foto 3: Bart Peeters op Festivhalle
Foto 4: Resultaat na een dagje uit:-)

3 gedachten over “Op de blaren zitten

  1. Hoe hoog de rekening ook is die je van je lijf gepresenteerd krijgt, je hebt het super goed gedaan en je kunt blij terug kijken op de mooie dingen. Laat de zetel de komende dagen je beste vriend, ga er in zitren en denk terug aan wat voor moois je hebt meegemaakt.
    Dikke knuffel.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s