Malaise

Eigenlijk is er niks “ernstigs” aan de hand en kabbelt mijn leventje in dit sarco-lichaam verder en toch voelt alles me te veel.

De constante onderzoeken doorheen de jaren hebben er stevig op ingehakt. Alleen al om die te blijven doen heb je tonnen energie nodig en moet je ook mentaal sterk in je schoenen staan.

Het is niet zoals een koffietje gaan drinken op een terrasje met een goede vriendin. Samen herinneringen ophalen en nieuwe maken. Neen, het is jezelf telkens weer oppeppen om de zoveelste bloedafname of longtest of welk onderzoek dan ook te ondergaan. Het is jezelf altijd maar overtuigen dat het wel goed zal komen. Dat je die onderzoeken moet doen omdat ze je beter kunnen maken. Een stukje kunnen ontrafelen van die geheimzinnige ziekte die al 3,5 jaar je lichaam teistert. En je dwingt jezelf heruit te vinden elke dag opnieuw.

Ik heb voorlopig de laatste reeks onderzoeken gehad en als het stabiel blijft dan is mijn eerste nieuwe controletest voorzien voor september. In de tussentijd probeer ik het energiepeil in dit vermoeide lichaam op te krikken, neem ik wat extra zomerse vakantiedagen op en probeer ik me vooral kalm te houden zodat de boel vanbinnen of de gewrichten weer niet in brand komen te staan.

En misschien is dat net de reden van mijn malaise. Uitkijken voor alles en nog wat, constant voorzichtig zijn, … dat is niet mijn natuur. Leven met de handrem op ligt me niet en zal nooit comfortabel aanvoelen. Het is alsof ik leef… en toch ook niet.

Het voordeel van de vele onderzoeken is dat je elke dag bezig bent met plannen, opvolgen en je leven herinrichten. Nu ik even niks gepland heb van opvolging heb ik meer tijd.

Tijd om na te denken. Om te mijmeren. Om met heimwee terug te kijken naar hoe het was. Naar hoe ik was. En ik mis dat. Ik mis mezelf. Die gekke, vaak overactieve duizendpoot die altijd wel in was voor iets nieuws. Die dag en nacht werkte en dan nog de tijd vond voor extraatjes, sociale contacten, uitjes. Die uren kon shaken op een feestje en meedeed met elke dans. De vogeltjesdans, de kuskesdans, de sirtaki, …

Nu mag ik al gelukkig zijn als dit lichaam me één liedje gunt. Als een uitstapje niet gevolgd moet worden door een dagje platte rust. Ik vat het niet dat ik met dit lijf verder zal moeten… normaal zelfs nog een lange tijd. En dat dit het is. Dat de fractie van wat fysiek nog mogelijk is én waar ik probeer van te genieten het maximum is dat ik nog uit de kan zal krijgen. Het lijken slechts enkele druppels terwijl ik mezelf vroeger liever een goed glas schonk.

Ook dat is sarcoïdose. Leren aanvaarden en loslaten. Met vallen en opstaan…

Een gedachte over “Malaise

  1. Dat is toch echt iets dat je NOOIT meer moet doen: terugkijken naar wat je allemaal NIET meer kunt.
    Dat is de echte killer, en maakt depressief.
    Doe jezelf dit niet aan en ga gewoon door met dat wat je zo goed doet, en dat is dealen met wat je hebt en wel kunt.
    Het is herkenbaar, maar ik weiger pertinent om eraan toe te geven….

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s