Droompatiënt

Hier zitten we weer in het ziekenhuis. Mijn klantenkaart is bijna vol. Ik vraag me af wat me te wachten staat wanneer het laatste gaatje is geknipt? Een feestje? Een nieuwe beurtenkaart? Een gratis onderzoek?

Een kuur?

Vandaag zit ik in een kamertje in het dagziekenhuis afschuwelijk smakend spul te drinken en te wachten tot mijn darmen volledig leeg zijn. Gisterenavond ging de eerste fles met “appelsiensmaak” er al aan en heb ik enkele uurtjes op het toilet doorgebracht. Vandaag volgt de tweede fles. Nadien staat er nog maar eens een coloscopie op het programma. Om na te kijken of de sarcoïdose in de darmen zit, of ik tekenen van Crohn heb of andere mankementjes. Ik weet eerlijk gezegd niet of er nog plaatsen zijn op dit lichaam waar ik geen buisjes in heb gehad.

Maar. Het moet gezegd. Ik word hier wel in de watten gelegd. De verpleegster is supervriendelijk en kwam me zelfs een dekentje geven omdat het hier zo koud is. De dokter is ook erg sympathiek en wil net als ik uitzoeken waarom mijn eten onmiddellijk naar beneden glijdt… als je begrijpt wat ik bedoel. En ik zit weer een vinkje te zetten op mijn onderzoekenlijst.

Het vreemde aan dit alles is, dat het me stilaan niks meer doet. Het is alsof ik ergens rustig de krant ga lezen tot ze me weer komen ophalen voor een onderzoek. De stress die ik vroeger voelde voor gelijk welk doktersbezoek is volledig weg. De kliniek is sinds mijn ziekte een beetje een tweede thuis geworden. Ik ken de wachtzalen, de radiografielokalen, de fases in het onderzoek, de reacties van dokters intussen uit mijn hoofd. Ik weet wat er van me verwacht wordt, hoe ze reageren en welke stappen ik moet zetten om een onderzoek vlot te laten verlopen.

Ja, eigenlijk ben ik wel een droompatiënt geworden. Want geef toe, wie voorziet zelf luchtverfrisser om de badkamer van zijn ziekenhuiskamer tiptop te houden? Zoals anderen een pyjama klaarleggen, voorzie ik geurtjes, water en boeken. Vandaag heb ik twee wel heel toepasselijke zaken bij. De nieuwe SarcoScoop die ik van A tot Z aan het lezen ben en ‘Het slimme darmendieet’ van Dr. Michael Mosley. Zelfrelativering en droge humor noemen ze zoiets. De verpleegster kon er best om lachen toen ze mijn toepasselijke lectuur op het nachtkastje zag liggen. En ik ook.

Humor is nog altijd een waardevol medicijn. Het helpt mij alvast door moeilijke periodes te geraken en de onderzoeken gewoon te ondergaan. Zelfs nu ik nog een extra fles moet leegdrinken omdat die darmen maar niet volledig leeg geraken.

Santé op jullie gezondheid!😉

2 gedachten over “Droompatiënt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s