Omgekeerde transformatie

Het is de tijd van het jaar waarin vlinders ontpoppen en fladderen terwijl ze hun mooie kleurenpracht laten zien.

Waarom lijkt het dan of ik met een omgekeerde transformatie bezig ben? Ik kruip steeds meer in mijn cocon waar ik me veilig voel en niet door honderden blikken word aangestaard. Drie jaar sarcoïdose hebben stevig op mijn zelfvertrouwen ingehakt. Terwijl ik vroeger geen probleem had om me op te kleden en ik ook merkte dat het geapprecieerd werd, lijkt het nu altijd alsof er een ontplofte walvis is aangespoeld. In welke outfit ook.

Ik ontdekte hoe diep het zit recent op vakantie toen mijn echtgenoot een foto van me wilde maken tussen de bloemen. Dertig minuten later en na tal van delete sessies bleef er één ‘doenbaar’ beeld over. En ook bij de andere kiekjes is de delete knop meer dan eens gebruikt. Ik wil deze fase van mezelf niet vastleggen.

Mensen in mijn omgeving zeggen me dat ik niet zo streng mag zijn voor mezelf. Maar ze zien niet wat ik zie. Elke keer ik in de spiegel kijk, word ik diepongelukkig als ik zie wat sarcoïdose mijn lichaam heeft aangedaan. Ik zie er moe uit, uitgeblust en heb overal ronde vormen waar ik ze niet hebben wil. Ik kan dit beeld van mezelf niet gewoon worden. Ik vecht er dagelijks mee.

Een dieet heeft weinig zin want dit lichaam is het resultaat van een ziekte en van medicatie. Niet van ongezond eten. En toch probeer ik tegen beter weten in diëten uit. Onlangs dacht ik van start te gaan met een proteïnedieet maar toen mijn maag- en darmspecialist dat te horen kreeg, floot ze me onmiddellijk terug. Er is iets aan mijn lever gezien via een ct scan. “Iets”. Is de sarco daar momenteel erg actief? Heb ik Crohn? Komt de verandering door de medicatie? Geen idee. Maar het moet verder onderzocht worden. Intussen heb ik al een nieuwe ct scan met contrastvloeistof achter de rug, een lactosetest en staat er weldra nog maar eens een coloscopie op het programma. Pas eind juni weet ik – hopelijk – iets meer.

Ik ben dit moe. Dit voordurende vechten, zitten in wachtzalen, inplannen van onderzoeken, medicatie aanpassen… al drie jaar komt er geen einde meer aan en elke dag ik in de spiegel kijk wordt mijn blik troostelozer. Elke dag besef ik steeds meer dat dit het is. Dat ik verder moet met dit lichaam, met hoe ik er nu uitzie, met de beperkingen die het me oplegt.

Soms lukt het om ermee om te gaan en me te focussen op wat nog wel kan. Vandaag even niet…

Ik kruip maar beter weer in die cocon tot de bui over is en ik voorzichtig een poging waag om die vleugels terug te strekken.

2 gedachten over “Omgekeerde transformatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s