Vogelvlucht

En dan zit je hier in het prachtige Lindos op weg naar de Acropolis. Tot je weer beseft dat het gekkenwerk is. Dat ik zelfs met een beschermende brace voor mijn achillespees onder geen beding die trappen kan beklimmen. Zeker niet bij 28°C en zelfs niet met een bemoedigend briesje in de rug.

Neen. Dit lukt niet. Welkom in mijn wereld. De wereld van de chronische imperfectie en begrenzingen.

Ik geniet met volle teugen van een weekje Rhodos en ’t is echt al gezellig geweest. Maar elke keer opnieuw loop ik tegen de grenzen van mijn eigen lichaam aan. Ik ben een cultuurliefhebber en wil zien, proeven, genieten en beleven maar mijn sarcoïdose staat vaak in de weg. Te vaak.

Als er een plaats is in Lindos die ik wil zien dan is het de Acropolis maar de weg ernaartoe is voor mij niet haalbaar. Te hoog, te warm, te veel trappen. Terwijl ik me geïnstalleerd heb in Cafe Lassú met een verse fruitsap waagt manlief zich aan de beklimming. En hij zal me straks ongetwijfeld foto’s tonen van hoe het boven is. Ik zit er in vogelvlucht misschien 500 meter van. Maar in realiteit is de afstand onoverbrugbaar voor mij. Ik sluit mijn ogen en vlieg mee met mijn man op deze zomerse bries. Samen kijken we naar de schoonheid van de geschiedenis die zich voor onze ogen ontvouwt.

Ik doe mijn ogen open en zit in een gezellig Grieks cafeetje te wachten op zijn terugkeer. Te genieten van wat ik zie, ervaar en nog kan. En met een tikkeltje heimwee naar wat voorbij is.

2 gedachten over “Vogelvlucht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s