Ademruimte

De laatste dagen lijkt het alsof mijn toestand zich wat stabiliseert. Sssstttt… ik fluister want ik wil mijn sarco-beestjes niet wakker maken.

Akkoord ik ben ontzettend moe, zit voortdurend bij de kinesist voor ontstekingen en bij de tandarts met blijvende tandproblemen maar voor het overige is het vrij rustig aan het sarcofront.

Je kan natuurlijk zeggen… zijn die ongemakken al niet ruim voldoende? Absoluut wel. Maar als je weet wat ik de laatste maanden heb meegemaakt op medisch vlak dan prijs ik me voorlopig gelukkig met deze relatieve rustpauze.

Touchons du bois! Ofte laat ons hopen dat het zo blijft.

Ik merk vooral aan mijn longen dat ik behoorlijk minder last heb dan enkele weken geleden toen ik te pas en te onpas naar adem zat te snakken, het zweet van mijn voorhoofd gutste bij elke kleine inspanning en mijn hoofd me het gevoel gaf alsof het voortdurend tussen twee klemmen zat.

Het zat grondig fout vanbinnen en dagelijks werd ik met mijn neus op mijn sarco-lijf gedrukt.

Zit het dan nu goed? Geen idee want ik krijg pas volgende week de resultaten van al mijn onderzoeken. Maar het voelt vrij goed… of tenminste meer leefbaar dan voordien. En daar kan ik voorzichtig gelukkig mee zijn.

Al word ik regelmatig door mijn sarco-body met de neus op de feiten gedrukt. Bij koud weer bevoorbeeld lijkt het of al de lucht in één klap uit mijn longen wordt gezogen waardoor ik paniekerig hap naar adem en het bloed in mijn hoofd begint te pompen. Of wanneer ik me aan een uitstapje waag en het de dag nadien moet uitzweten.

En toch… lijkt het of ik meer adem heb. Ik weet het. Het klinkt vreemd. En wellicht is mijn geluk van korte duur. Dat hebben 3 jaar chronische sarcoïdose intussen wel bewezen. Maar ik geniet van dit moment. Ik vind het heerlijk om van de zetel naar de voordeur te kunnen gaan zonder te zitten puffen. Of niet badend in het zweet op mijn werk aan te komen.

’t Kan verkeren. De lijfspreuk van Bredero en stilaan ook de mijne. Vroeger streefde ik altijd naar het maximum. Ik wilde veel, deed veel, was één brok energie. Er stond geen rem op mijn verwachtingen, geen grens op mijn verlangens. Nu ben ik al blij met het beetje rust dat mijn lijf gegund is. Gelukkig omdat de sarco-beestjes wellicht even te moe zijn om in de aanval te gaan.

Hoe het ook zij… ze geven me ademruimte. En dat is wat ik even nodig heb…

Sssssstttttt…..

2 gedachten over “Ademruimte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s