Onderzoekenmarathon

Vandaag is het zover. Part II van de onderzoekenmarathon. Ditmaal gaat het richting ziekenhuis voor een oogtest. Tijd om even na te kijken of die prikkende oogjes aangetast zijn door sarcoïdose.

Dat ze jeuken en rood zien is een feit. Maar droge ogen komen regelmatig voor bij mensen met sarco. Op zich niets om me zorgen over te maken en eenvoudig op te lossen met kunsttranen. Toch heb ik het gevoel dat ze net iets lastiger doen dan anders, dat er soms een waas over mijn linkeroog zit. Laat ons hopen dat het aan de vermoeidheid en de koude buitenlucht ligt.

Morgenavond gaat het dan verder richting dermatoloog. Een vreemd vlekje laten nakijken dat spontaan van de ene op de andere dag op mijn rug verscheen en jeukt. Het lijkt een beetje op een bloedblaar maar is het niet. En tot slot moet ik dinsdag volgende week nog een huidbiopsie laten doen. En dan hebben we het weer even gehad… hopelijk toch.

In de loop van februari word ik dan opnieuw verwacht op de sarco-eenheid in het ziekenhuis om het resultaat van alle testen te bespreken. En vooral om na te gaan of de sarco-beestjes zich koest houden of niet. Of ze beslist hebben me even op adem te laten komen of eerder volop bezig zijn de ravage in mijn lichaam nog groter te maken.  

Mijn leven is best vreemd. Net nog stond ik op de nieuwjaarsreceptie van mijn werk te keuvelen met collega’s tot mijn alarmklokje op mijn smartphone me verwittigde dat het tijd was om door te gaan naar het ziekenhuis. Zo relatief kan alles zijn. Het ene moment zit je in je dagelijkse werkritme en het andere lig je op de onderzoekstafel te hopen dat het verdict niet te slecht uitvalt.

Misschien is het wel die drive op mijn werk, die drang om te creëren en nieuwe uitdagingen aan te gaan die me verhindert nog zieker te worden dan ik al ben. Of misschien komt het net door de drukte in combinatie met mijn sarcoïdose dat mijn lichaam me nonstop signalen geeft en me dwingt een evenwicht te zoeken. Wie zal het zeggen.

Voorlopig blijft alles bij het oude. Doe ik een gezellig praatje met collega’s tijdens de jaarlijkse receptie om even nadien mijn jas aan te trekken, de trein te nemen en me naar de wachtzaal in het ziekenhuis te begeven voor het zoveelste onderzoek. Terwijl ik in de verte op het werk het geroezemoes hoor en de klinkende glazen op het nieuwe jaar.

2 gedachten over “Onderzoekenmarathon

  1. Snert ziekte is het ook. Alle keer ook hier weer een alarm van de telefoon: arts, fysio, bloedprikken, etc. Soms wil ik mijn mobiel uitzetten. Maar dan mis ik de afspraken.
    Sterkte Helga.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s