Overpeinzingen

Ik zou graag kunnen zeggen dat 2017 me alleen veel moois heeft gebracht maar niets is minder waar. Mijn ziekte heeft me het voorbije jaar ontzettend uitgedaagd, mentaal en fysiek. En ook naast mijn ziekte zijn er enkele zaken geweest, privé en professioneel, die mij erg hebben beroerd.

Wat de tussenstand van mijn sarcoïdose betreft…. Mijn longen blijven vrij stabiel, net als mijn lever. Maar de fysieke ongemakken aan mijn gewrichten en de ontstekingen in mijn lichaam stapelen zich op. Net als de vermoeidheid die zijn gelijke niet kent.

2017 was dus een jaar van uiteenlopende  onderzoeken, kinesitherapie, medische cocktails en een aaneensluiting van allerhande doktersbezoeken. En toch kijk ik ook met een glimlach terug naar vorig jaar.

Sarcoïdose heeft me ernstig beperkt maar mijn blik op het leven ook net verruimd. Ik maak me niet meer zo druk in futiliteiten en heb een vrij duidelijk beeld gekregen van wie belangrijk voor me is en wie niet.
Mijn rijkdom zit niet in alles nog fysiek aankunnen en doorgaan tot de ochtendstond zonder dat ik het de dag nadien moet bekopen. Die tijd is voorbij. Mijn lichaam heeft grenzen en geeft me die regelmatig duidelijk aan. Mijn rijkdom zit echter in wie tijdens deze hobbelige rit elke dag naast me staat, aan de kar duwt of trekt zodat ik verder kan blijven gaan.

Door of moet ik zeggen ‘dankzij’ mijn ziekte heb ik tal van mooie mensen leren kennen. In België en in Nederland. We zijn een hechte groep en zoveel meer dan lotgenoten. We zijn echte vrienden en we begrijpen mekaar woordeloos. Of zoals Randy Newman in ‘Toy Story’ treffend zingt:

“You’ve got a friend in me
You’ve got a friend in me
You’ve got troubles, and I’ve got ‘em too
There isn’t anything I wouldn’t do for you
We stick together and can see it through
‘Cause you’ve got a friend in me
You’ve got a friend in me”

Ik voel me rijk dankzij mijn hecht gezin, naaste familie en enkele vrienden die me door dik en dun steunen, me helpen en oppeppen wanneer de moed me even in de schoenen zakt. Zij begrijpen hoe ik me voel, ze zien aan mijn blik, aan hoe ik beweeg of het goed met me gaat. Ze voelen feilloos aan wanneer ik hulp nodig heb maar laten me zoveel mogelijk zelf doen omdat ze weten hoe belangrijk die zelfstandigheid, dat gevoel van vrijheid voor me is.

Mijn systeemaandoening heeft me ook geleerd anders naar de wereld rondom mij te kijken. Ik neem terug de tijd om me te verwonderen over het groeiproces van een bloem, zoek figuurtjes in het wolkendek en betrap me er vaak op dat ik ’s avonds naar boven staar op zoek naar Janneke Maan. Ik geniet er terug van om verwonderd te zijn. Net omdat ik besef hoe kostbaar dat gevoel is.

Ik las onlangs een mooi citaat: “Wacht niet met genieten tot later. Want als later eerder komt, ben je te laat.”

Hoe moeilijk sarcoïdose mij het maakt, ook in 2018 zal ik blijven genieten van kleine dingen, van mini-overwinningen op mijn ziekte, van mooie momenten die ik kan delen met hen die me dierbaar zijn. Mijn lichaam heeft het hard te verduren door mijn chronische ziekte maar mijn geest zal altijd de overwinnaar zijn. De kostbare momenten zal ik opslaan op mijn harde schijf en afspelen wanneer het even moeilijk gaat.

2 gedachten over “Overpeinzingen

  1. Niets aan toe te voegen. Zo is het nu eenmaal, en ja, we hebben elkaar en onze eigen kring met mensen die ons begrijpen. Laten we daar zuinig op zijn, maar we mogen best we een beetje egoïstisch zijn en aan onszelf denken.
    Ik wens je een stabiel en beter jaar, Vlaamse vriendin!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s