Straatrace


Zut…. ja dat zegt zowat alles. De ontstekingen verspreiden zich in een razendsnel tempo over mijn lichaam. Alsof de sarco-beestjes een autostrade hebben aangelegd langs mijn bloedbaan en elke dag een geïmproviseerde straatrace houden. Wie wint? Dat is de vraag. Ik alleszins voorlopig niet.

Elke ontsteking die mijn lichaam teistert, wordt vakkundig de kop ingedrukt met medicatie. Maar nooit gaat ze volledig weg. Altijd blijft er een zeurende pijn achter waardoor mijn lichaam stilaan een landkaart wordt waarop je met prikkertjes alle pijnlijke plekken kan aanduiden. Echter, die pijnpunten lijken steeds meer op een dichtbevolkt gebied. Overal is wel iets ontstoken of blijft er een restje over van wat ooit een acute ontsteking was. 

Van aan mijn schouders en nek tot aan mijn tanden, over mijn rug, mijn pols, mijn knie, bil, blaas en enkel…. werkelijk alles zeurt om aandacht.

En sinds kort is daar ook mijn rechterbeen bij gekomen. De finish van de straatrace bevindt zich momenteel ter hoogte van mijn achillespees. Chronisch ontstoken zo blijkt na een spoedopname gisteren en ook de aanhechtingsspier deelt mee in de pret. Resultaat: zware ontstekingsremmers, zalf, een steunverband en 2 krukken. En dat voor minstens 10 dagen. Is de ontsteking niet weg nadien dan mag ik een bezoekje brengen aan de gipskamer. 

Intussen kijken die krukken me al de hele dag uitdagend aan. Alsof ze willen zeggen: “Wat had je dan gedacht, meid? Jij blijft maar doorgaan alsof alles in orde is, dus wij steken er een stokje – lees krukje – voor.” Ik betrapte me er vandaag zelfs op dat ik even dacht: ” Wel, steek me maar eens 6 weken in het gips. Als de ziekte nadien maar voorgoed uit mijn lichaam verdwijnt.” 

De sarcoïdose begint me immobieler te maken… en dat maakt me bang. Ik moet nadenken hoe ik uit een bad ‘kruip’, van een trap ga, me op een stoel ga zetten… Bij alles moet ik voortdurend mijn evenwicht bewaken en merk ik dat ik strammer word. En dat op mijn leeftijd! Wat betekent dat voor de toekomst? Geen ziel die het mij kan vertellen.

En toch… moet ik verder. Met dit lichaam. Met de beperkingen die het voor mij in petto heeft. Met de uitdagingen die nog op mijn weg zullen komen. Laat ik die 2 krukken dus gebruiken als vlaggen voor de eindmeet. Ik daag die sarco-beestjes uit eens goed op het gaspedaal van hun sarco-biel te drukken. Wie weet rijden ze zich net over de streep overhoop. Helaas….

En dan… haal ik de beker binnen.

2 gedachten over “Straatrace

  1. Lieve Helga, helaas een bekend verhaal. Ik heb op dit moment even afscheid genomen van mijn krukken omdat ik nu stabiler ben. Maar ik heb het gevoel dat ik ze eerdaags ook weer moet gaan gebruiken.
    Het is en blijft een rotziekte die gewoon met je leven speelt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s