Houvast

Opstaan en het gevoel hebben alsof je aan het slaapwandelen bent. Niet uitgeslapen zijn en prikkende ogen. Verkrampte spieren en pijnlijke gewrichten. Je afvragend hoe je de dag weer zal doorkomen?

Mijn sarcoïdose bepaalt de regie van mijn leven. Ik ga moe slapen, maar slaap quasi niet of erg onrustig, en ik sta moe op. Er zijn dagen waarop ik me van het ene moment naar het andere sleep en enkel straffe koffie me over de streep kan trekken. Er zijn dagen waarop zelfs koffie niet meer helpt en ik de pijnstillers hun werk laat doen. En dan zijn er gelukkig ook nog dagen waarop het iets beter lukt.

Constant moe zijn haalt je af. Alles wordt zwaar en elke fysieke inspanning is er soms een te veel. Zelfs je kledij aandoen gebeurt al puffend en zuchtend gewoon omdat de energie ontbreekt om alles vlot aan en uit te trekken. Soms vraag ik me wel af… Hoeveel gaat deze situatie nog verergeren? Hoe steviger gaat de sarco nog inhakken op mijn lijf en ook andere organen hypothekeren? Soms slaat de angst me om het hart wanneer ik in de wachtzaal van de longartsen mensen met een zuurstoffles zie zitten. Dan vraag ik me met glazige ogen af of dat mijn toekomst wordt.

Maar niemand heeft een glazen bol. De dokters niet, mijn lotgenoten niet, ik niet. Niemand van ons weet wat sarco voor ons nog in petto heeft. En dus vind je daar geen houvast. Die moet je zoeken in je netwerk, bij je vrienden en familie, bij degenen die elke dag deelgenoot zijn van je verhaal. En je begrijpen als geen ander. 

Wanneer ik doodmoe in de zetel ga liggen terwijl ik naar mijn normen echt niet veel heb gedaan dan weet ik dat mijn huisgenoten begrijpen dat de sarco weer even oplaait in mijn vermoeide lijf. Dan weet ik dat ze er zijn om me op te vangen, te ontlasten en te troosten. Dan weet ik dat ze me onvoorwaardelijk blijven steunen hoe onzichtbaar mijn ziekte ook is. 

Dat geeft me de houvast om altijd door te blijven gaan. Hoe verkrampt, pijnlijk, opgezwollen en doodmoe dit lichaam ook is.

2 gedachten over “Houvast

  1. Je beschrijft hoe ik me voel op dit moment. Alles wat je doet is 1 ding teveel. Doodmoe zijn, slapen (lukt me over het algemeen redelijk) om dat toch in de ochtend weer doodmoe wakker te worden alsof je de hele nacht feest hebt gevierd.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s