Reclamemoe

“Eén uurtje krachttraining per week kan je gezondheid ten goede komen.” “Vraag een gratis analyse voor je rugproblemen.” “Eet gezond én voel het verschil.” Gek word ik ervan… nietszeggende reclameslogans die ongewild binnenbreken via mijn Facebook-profiel en me nog maar eens met de neus op de feiten drukken.

Hoe kan ik een uurtje aan krachttraining doen per week als ik quasi geen kracht heb om gewoon de dag al door te komen? Wat heeft het zin om een zoveelste analyse te laten doen als alles in je lichaam ontstoken is of aangetast door je systeemaandoening? Hoe kan ik ‘gezond worden’, laat staan er ‘gezonder en dus fitter’ uitzien als ik dagelijks zware cortisone moet slikken om alle ontstekingen in mijn lichaam te behandelen en mijn levenspeil op een aanvaardbaar niveau te houden?

Of ja, ik zie er best gezond uit hoor… want door de zoveelste cortisonekuur die me net werd opgelegd én ik nu ook nog – hoera – in een hogere dosis mag nemen, heb ik weer mijn gekende rode uitslag in het gezicht, de hals, … en jeukt alles verschrikkelijk. Het lijkt of ik uren in de zon heb gelegen met als gevolg een ernstige zonneslag… was het maar waar denk ik dan soms… want ik mag helemaal niet in de zon komen, en al zeker niet dankzij die nieuwe cortisonekuur want dat goedje en de zon zijn geen perfecte match.

Reclameboodschappen…. ik kan me er zo aan ergeren omdat ze inbreken op mijn privacy, me ongewild laten aanvoelen dat ik eigenlijk dringend moet gaan sporten, stoppen met mijn medicatie en mijn leven compleet moet heruitvinden. Maar… oeps… kleine hindernis op de weg… een ziekte genaamd sarcoïdose. Een aandoening die je hele zijn hypothekeert en je verhindert te doen wat je zou willen doen om er volgens de normen van de maatschappij gezond uit te zien. Ik wil wel sporten… maar ik kan het fysiek niet. Na 5 minuten op mijn loopband – lees stapband – sta ik al badend in het zweet en moet ik afhaken wegens te vermoeiend. Tijdens een wandeling in de natuur ben ik de eerste die de omgeving scant op zoek naar bankjes, zitplaatsen, … En als je na één hemd te strijken de zweetdruppels van je gezicht voelt lopen, dan weet je echt wel hoe laat het is. Dit lijf is vermoeid én vermoeiend. Sorry beste reclamemensen, ik kan dus niet aan jullie verwachtingen voldoen. En neen, ik kan helaas ook niet stoppen met mijn medicatie, hoe graag ik het ook zou willen. Want als ik dat doe, is het hek in mijn lichaam helemaal van de dam en gaan die sarco-beestjes vanbinnen een nooit geziene party houden.

Elke reclame die ik online voorbij zie komen, of via billboards mee geconfronteerd wordt, wijst me nog maar eens op mijn tekortkomingen. Wanneer ik rood aangelopen door de cortisone en weer een paar kilootjes dikker naar die perfecte lichamen kijk van vrouwen die wel kunnen sporten en gezond zijn zonder medicijnen, dan doet dat pijn. Dan schreeuwt elke vezel van mijn lichaam het uit. Dan wil ik gewoon hardop roepen: “Dit ben ik niet, ik zit vanbinnen, kijk goed, kijk voorbij die rode vlekken, die bolle wangetjes, dat lichaam dat zoveel vocht ophoudt… ik ben er nog…” Sarcoïdose heeft niet alleen mijn lichaamsvrijheid ernstig beperkt, het heeft ook mijn gevoel van eigenwaarde aangetast. In die mate zelfs dat de spiegel mijn vijand is geworden, dat ik elke foto die van mij wordt genomen stiekem weer laat verdwijnen of als ik er echt niet onderuit kan, helemaal achteraan het rijtje ga staan zodat enkel mijn gezicht nog wat zichtbaar is. Ik hoop dat jullie hier ook eens aan denken, beste adverteerders, wanneer jullie de zoveelste ‘feel good’-reclame door onze strot rammen. Reclame werkt pas echt wanneer iedereen een glimlach op het gezicht krijgt door het zien ervan. Als iedereen zich aangesproken voelt. En niet wanneer een grote groep mensen door allerhande factoren niet tegemoet kan komen aan deze veeleisende tendensen en nog maar eens verder de dieperik wordt ingeduwd.

Mijn beslissing is gemaakt. Ik verwijder vanaf nu elke pop up die mijn Facebook-profiel teistert, draai me ostentatief om wanneer ik de zoveelste perfect way of life zie verschijnen en focus nog enkel op mezelf. Ik tracht gewoon de schade te beperken die de sarcoïdose in mijn lichaam en door de medicatie heeft aangebracht.

Ik leef gezond… maar binnen mijn mogelijkheden.

3 gedachten over “Reclamemoe

  1. Groot gelijk. Ik stoor me er ook al jaren aan. Gelukkig is bij mij de sarco “stabiel” en lukt het me om 1 uur per week te trainen. Soms lukt het een uur, soms maar een kwartier. Maar elke minuut die me gelukt is ben ik al blij mee. En ik zie er ook niet uit, overgewicht is ook hier aanwezig.
    Ik blokkeer die advertenties ook altijd.

    Liked by 1 persoon

  2. Tja, Helga, dat is de keerzijde van de Social media. Ik heb net mijn bijdrage aan de Sarcoscoop afgemaakt; 4 pagina’s die juist gaan over de zin en onzin van dit fenomeen… Ik negeer alles wat me niet aanstaat; blokkeer iedere adverteerder etc. Ik erger me echter allang niet meer aan.

    Liked by 1 persoon

  3. Ik zie ze voorbij komen….maar neem het niet eens in me op. Ik weet wel beter dat het niet help. Was het maar waar dan waren de ziekenhuizen leeg en kon iedereen genieten en doen wat die wilde zonder beperkt te zijn in zijn dagelijks leven ❤

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s