Verstreken garantietermijn

Moe…. doodmoe. Dat is zowat het enige gevoel dat nu overheerst. Ik voelde het al enkele dagen. Slechter slapen, wat meer last van krampen en pijntjes hier en daar en een allesomvattende vermoeidheid die zijn gelijke niet kent.

Nochtans waak ik erover dat ik dagelijks tijdig onder de wol kruip. Net om mijn energielevel de kans te geven terug wat bij te benen. Maar de drukte op het werk en privé, de dagelijkse beslommeringen, de wisselende temperatuur de voorbije dagen en het vooruitzicht van nog maar eens een nieuw onderzoek hakken er stevig in.

Terwijl iedereen vanavond gezellig voor de buis zit, gaat het bij mij opnieuw richting ziekenhuis. Met op het programma: een NMR van de linkerknie. Een val van drie jaar geleden en een ziekte die alles in je lijf en leden extra laat ontsteken doet een vermoeden rijzen van een scheur in de meniscus. En dan…. inderdaad… zijn we weer vertrokken. Bijkomende onderzoeken bij een specialist, behandelingen of in worst case scenario een operatie.

Ik ben moe… HET ook een beetje moe. Dat voortdurende balanceren op een dunne koord en het gevoel te hebben dat je er ooit wel eens af zal vallen. Ik ben dit lichaam moe, de vele onderzoeken, het gevoel een speldenkussen te zijn waar de ene pijnlijke plek de andere opvolgt. Ik ben HET moe te leven met pijn, op te staan en me nooit echt goed te voelen, te moeten kijken naar anderen die huiselijke klusjes doen die ik had moeten kunnen doen.

Ik ben HET moe te leven in dit lichaam dat het mijne niet is. Dat me beperkt, pijn doet en me soms zelfs chagrijnig maakt.

Maar ik heb de keuze niet om snel naar de winkel te hollen en de garantie op dit niet functionerende lijf terug te vragen. De garantietermijn is al lang verstreken, de verborgen gebreken intussen demonstratief blootgelegd. Ik moet nu verder met dit vermoeiende en vermoeide lichaam. Met de mankementen ervan. En ik moet al die onderzoeken blijven doen om de problemen zoveel als mogelijk van meet af aan te kunnen aanpakken. Werkt er iets niet? Onderzoekje… check. Pilletje… check. Wordt het erger? Advies van de specialist… check. Bijkomende bloedafnames en foto’s… check. Misschien wel een operatie? Check, check, check! 

Vermoeiend en onvoorspelbaar. Dat is sarcoïdose. 

En toch blijf ik ertegen vechten, elke dag opnieuw. En zal ik me niet zomaar zonder slag of stoot gewonnen geven.

Een gedachte over “Verstreken garantietermijn

  1. De “Like” is niet bedoeld als compliment voor een vrolijke inhoud; dat zou erg cynisch zijn. Déjà vu zou beter zijn, want ons lijf denkt “herhaling is de kracht van de reclame”, en komt iedere keer weer terug met dezelfde boodschap. Toi toi Helga!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s