Verhoogde pijngrens

Ontstekingen. Sinds ik sarcoïdose heb zijn ze helaas mijn “tweede huid” geworden. Alles ontsteekt… niks geneest.

Spierknopen, gewrichtspijnen, ontstekingsremmers en dus ook medicatie om de maag te beschermen… Het is dagelijkse kost geworden.

Vandaag word ik geplaagd door een ontsteking van de monnikskapsspier tussen nek en schouder, een peesontsteking van de pols, een blijvende ontsteking na een apexresectie (wortelkanaalbehandeling) nu bijna 5 maanden geleden en een ontsteking ter hoogte van de linkerknie. ’t Zit dus een beetje overal. En elke dag komt er wel ergens een nieuwe kwaal om de hoek kijken.

Al die ontstekingen beperken je in je bewegingsvrijheid, verhinderen je dat beetje slaap te vatten dat er nog overblijft en ze hakken fysiek en mentaal stevig op je in. Beeld je eens in dat je een week non-stop met tandpijn zit? Daar loop je toch de muren van op? Wel, dat is een fractie van wat wij elke dag én verspreid over het lichaam voelen. Een zeurende pijn… continu en overal.

Het maakt je woest, opstandig, moedeloos, verdrietig, … Het heeft een effect op je humeur en op je mobiliteit. Eigenlijk raak je door die ontstekingen een deel van je vrijheid kwijt. Ze zijn immers constant aanwezig en overal verspreid. Ze beperken je fysieke mogelijkheden en dus ook je leefwereld.

Maar… ze leren je ook je pijngrens te verleggen. Elke dag opnieuw. Een pijntje is voor ons een fait divers. We kijken al lang niet meer op van een ontstoken vinger, hoofdpijn, tandpijn of noem maar op. We nemen er zelfs vaak geen medicatie voor. Omdat we geleerd hebben ermee om te gaan. Omdat we gewoon zijn om tegen veel ergere pijnen te vechten.

Soms zeggen mensen me: “Ik snap niet hoe jij nog overeind kan blijven staan.” Mijn antwoord: “Ik ook niet. Maar welke keuze heb ik? Toegeven aan mijn pijn en me constant miserabel voelen. Of blijven vechten, de pijn verbijten en mezelf overtuigen dat het best wel meevalt.”

Ik kies voor optie 2. Ik blijf vechten en blijf hopen op één pijnloze dag.

Dat heeft sarcoïdose me geleerd. Wij vallen niet om bij de eerste windvlaag, zelfs niet bij een hevige windstoot of een gevaarlijke storm. Wij zijn een krak in het bewaken van ons evenwicht en blijven rechtstaan… ondanks alles.

0b4c20be0b94ccd7dc6220d50eef617d

Een gedachte over “Verhoogde pijngrens

  1. C’est la vie pour nous… Gelukkig ben je niet de enige die het zo doet, Helga! We slikken / spuiten al zoveel lichaamsvreemde rommel dat een pijnstiller voor mij niet meer dan een placebo is. En die ga ik dus ook niet gebruiken… Sterkte, dame!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s