Offday

Ik heb ze niet vaak… gelukkig maar. Zo’n dagen waarop alles je te veel lijkt en je gewoon zin hebt om in je bed te kruipen. Ver weg van de bewoonde wereld in mijn beschermende cocon.

Maar vandaag heb ik echt een offday. Een slechte dag dus. Het gevoel dat je nergens nog controle over hebt en dat alles gewoon té is. De onderzoeken, de administratieve mallemolen, de beperkingen van je lichaam, de alomvattende vermoeidheid, de eindeloze reeks van teleurstellingen en het beklemmende gevoel dat dit nooit meer weggaat.

Een dag waarop alles me te veel is en ik gewoon alleen wil zijn.

Ook dat is sarcoïdose… die vermoeiende stemmingswisselingen die je nergens brengen maar soms sterker zijn dan jezelf. Omdat je in een lichaam zit dat het jouwe niet meer is en waar je nog elke dag vrede mee probeert te nemen. Omdat je de energie niet meer hebt of wil opbrengen om zinloze discussies aan te gaan of zaken proberen te veranderen waar je toch geen vat op hebt. Een dag dus waarop de muren op je afkomen en je angstvallig naar de opening tussen de stenen zoekt.

Ik vind van mezelf dat ik best wel eens “recht” heb op zo’n dag. Tenslotte heb ik de laatste twee jaar ook al heel wat op mijn boterham gekregen. En het beleg smaakte bijlange niet altijd even zoet.

En toch… ook hier moet ik weer door. Zo’n offdag kan..  maar niet te lang. Het haalt niks uit en vooral het brengt je geen stap verder. Bij wat trouwens? Een genezing die er niet komt? Een leven dat nooit meer zoals vroeger wordt? Een toekomst die er plots niet meer uitziet zoals ik die had gedroomd?

Tijd dus om de knop in mijn hoofd om te draaien. Om los te laten wat ik niet kan veranderen. Om te aanvaarden zoals het nu eenmaal is. En vooral om te blijven vechten voor wat wel nog binnen mijn bereik ligt.

Hoog tijd om mijn jas aan te trekken, een sjaal rond die longen te wikkelen, mijn trouwe viervoeters bij me te roepen en een wandeling te maken langs de velden. Tijd om uit te waaien en mijn hoofd de rust te gunnen die het nodig heeft….

3 gedachten over “Offday

  1. Herkenbaar en je dan ook overbodig voelen. Diepe dalen door moeten en halfweg naar boven opnieuw weer afglijden en weer opnieuw moeten beginnen. Mentaal kost dat ook veel veerkracht die er niet altijd is. Zorg naast de fysieke hulp dat er ook mentale hulp in je omgeving is. Een depressie ligt snel op de loer met sarcoïdose en zeker in combinatie met medicatie.

    Like

    1. dag Arie, het is inderdaad altijd zoeken naar een evenwicht… en die gevoelens niet te ver laten gaan want ze brengen je nergens. Maar theorie is ook soms makkelijker dan praktijk he. De wandeling heeft deugd gedaan. 😉 Het maakt je hoofd wat leeg en geeft je wat meer kracht om die dagelijkse strijd tegen je eigen lichaam en het onbegrip uit de maatschappij aan te gaan.

      Liked by 1 persoon

  2. Ik had je al gemist, Helga! Heel goed, zo’n niet planbare, hard nodige sarco-ga-je-gang-maar-even dag. Dat zet je weer even op het juiste pad om eens goed te luisteren naar jezelf, en de balans op te maken.
    Persoonlijk laat ik regelmatig toe dat dat monster een game wint om vervolgens de set weer terug te pakken.
    Let it go, girl…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s