Ochtendwandeling

Een schuchter zonnetje, zachte temperaturen… geen koude en wind…. mijn lichaam geniet ervan. Je voelt je onmiddellijk gezonder, beter, fysiek ook sterker. Wat een straaltje zon al niet met een mens kan doen. En opnieuw denk ik… wat als we toch naar het buitenland zouden verhuizen? Iets dat al lang in ons achterhoofd speelt. Zou die beslissing mij echt helpen om een gezonder leven te leiden? Om minder pijn te hebben aan mijn gewrichten of last aan mijn longen?

In de zomer van 2016 trokken we naar Lanzarote. Een land waar ik best zou kunnen aarden. In sommige gebieden vrij dor maar op andere plekjes veel mooie natuur, tal van mogelijkheden om te wandelen, een heerlijke doch niet te warme temperatuur en een zacht briesje. Ik voelde me op slag iemand anders. Hier trap ik al na een half uurtje stappen op mijn adem, ginds kon ik blijven flaneren zonder dat mijn longen het feestje een halt toeriepen. Wat heb ik genoten van die periode van relatieve rust.

En dan kom je hier in België waar het weer altijd wisselvallig is, waar het erg koud kan zijn of stevig kan waaien, of net veel te warm. Op dat moment voel je dat de longen in je lichaam beginnen te protesteren. Het maakt je in één vingerknip minder mobiel.

Vandaar dat ik vandaag met gretigheid omarm. Ik lag nog in mijn bed toen ik het zonnetje een signaal zal geven. Ik ben opgestaan, heb me lekker warm ingeduffeld – want die sjaal is echt wel de beschermlaag voor mijn longen – en ben er samen met de echtgenoot en onze twee Berner Sennen knuffels op uitgetrokken. Een heerlijke wandeling langs de velden. Genieten van de rust, de ontluikende natuur en van onze honden die onbezorgd aan alles snuffelen, omkijken of hun baasje volgt en hun pad verder zetten.

Sinds ik sarcoïdose heb en veel beperkter ben in mijn bewegingsvrijheid kan ik echt energie halen uit die korte wandelingen. Ze geven me even het gevoel dat ik toch nog iets kan, dat het me wel nog lukt om een half uurtje te wandelen al is het op een slakkentempo. Die boost aan vitamine D maakt op slag een ander mens van me. Op zo’n moment geloof ik weer dat ik die ziekte misschien toch wel zal kunnen bestrijden én klein krijgen. Ach, zolang die gedachte me gelukkig kan maken…. waarom ook niet.

En intussen heb ik de lader van mijn elektrische fiets in het stopcontact gestoken. Want ook die wordt weer van stal gehaald. Beperkt zijn in je bewegingsvrijheid betekent immers niet dat je niks meer moet doen. Het houdt in dat je gaat zoeken naar alternatieven die het je mogelijk maken om je lichaam toch nog wat beweging te gunnen, al is het aan een aangepast tempo. Zo hebben we onlangs een loopband aangekocht. Niet om een marathon op te lopen maar wel om rustig in mijn thuisomgeving mijn fysiek terug wat op te bouwen. Want die sarcoïdose en de corticosteroïden die je moet nemen om alles wat onder controle te houden, halen je stevig onderuit. Je spieren verdwijnen als sneeuw voor de zon, je kracht ook… maar opgeven staat niet in mijn woordenboek.

Maar nu… is het zondag rustdag…

Net als Ness en País, onze twee Berners, ga ik na deze ochtendwandeling even relaxen en de batterijtjes terug opladen om er nadien verder tegenaan te gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s