Ten aanval…

Koude, vocht en sarcoïdose gaan niet samen. Zoveel is duidelijk. Door de koude doen de gewrichten aardig lastig, spannen de spieren zich krampachtig op, verhinderen de restanten van de lumbago in mijn rug me om vlot te bewegen én heb ik er gratis en voor niks ook nog het begin van een sinusitis bij gekregen.

Is dit alles te linken aan mijn systeemziekte? Tuurlijk niet. Het is de eigenheid van het winterse én koude seizoen. Mensen worden sneller ziek, virussen tieren welig en het verschil tussen de koude buiten en de warmte in huis is groot.

En toch is mijn systeemziekte mee de boosdoener van de niet zo gezonde toestand waarin mijn lichaam zich momenteel bevindt.
Bij systeemziekten/auto-immuunziekten ziet het afweersysteem niet langer een onderscheid tussen lichaamsvreemde en lichaamseigen stoffen. Hierdoor loopt er iets fout met de immuniteit. Het verdedigingssysteem treedt niet of niet snel genoeg in werking tegen bacteriën, virussen, … maar kiest ervoor om de lichaamseigen cellen aan te vallen. Hoe? Door antistoffen te produceren die ontstekingsziekten veroorzaken. Juist… dus ook sarcoïdose. Een vicieuze cirkel, niet?

Het lijkt of er in mijn lichaam continu een strijd aan de gang is waarbij een legertje soldaten klaarstaat aan de frontlinie om zich te verdedigen tegen de aanvallers van buitenaf. Maar op het laatste nippertje veranderen ze het geweer van schouder en gaan ze ten aanval tegen hun medestanders. De groep valt uit mekaar en splitst zich in nieuwe groepjes, die dan de kans grijpen om te groeien en sterker te worden. De granulomen die in het bindweefsel ontstaan zijn aanvankelijk zo microscopisch klein dat je ze met het blote oog wellicht niet ziet. Maar ze groeien… en groeien… en groeien… soms zelfs tot de grootte van een pingpongbal. En dat is het moment waarop de verdere aantasting van je organen wordt ingezet.

Sinds ik sarcoïdose heb, raap ik veel sneller dan vroeger elk virus op. Wanneer iemand in mijn nabije omgeving niest, een loopneus heeft of een hoestbui krijgt, gaat mijn lichaam onmiddellijk in de verdediging. Een bijkomende sjaal, het gezicht afwenden, discreet wat meer ruimte laten tussen jezelf en je bijna zieke medemens… het is een tweede natuur geworden. Maar terwijl je zelf alles in het werk stelt om je extra te beschermen, vatten de granulomen binnenin de strijd onverminderd aan. Met als resultaat dat je lichaam veel fragieler wordt en de energie niet meer heeft om te vechten tegen elke bacterie die je richting uitkomt.

Op zo’n moment ben je blij dat er ontstekingsremmers bestaan en de kinesist in de buurt is om je pijnlijke ledematen te masseren en de spierknopen los te maken. Ben je gelukkig dat er warmtekussentjes en fleecedekens bestaan. Ze genezen je niet van die allesomvattende en vermoeiende systeemziekte, maar ze maken het allemaal net iets meer draaglijk.

Ik hoef geen temperaturen boven de 30°C want dan beginnen mijn longen ook te protesteren en krijg ik het snel benauwd. Maar tegen een heerlijk lentezonnetje zeg ik niet nee. Nog even geduld dus…

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s