Chronisch besparen

Teleurgesteld en boos. In de gezondheidszorg. In politici. Een gevoel dat nu sterk overheerst. Ik vraag niet om ziek te zijn, maar toch ben ik het. Ik vraag niet om wekelijkse kinesitherapiesessies, maar toch heb ik ze nodig om alle spierknopen en ontstekingen eigen aan sarcoïdose in te dijken én weg te werken. En wat ben ik blij dat ik mijn kinesitherapeut op zo’n moment heb.

Maar twee keer per week naar een kinesist gaan kost geld, los van alle andere onderzoeken, scans, bloedafnames en medicatie die ik door mijn systeemziekte moet ondergaan. Ook logisch want die mensen moeten voor hun harde werk betaald worden.

En wat gebeurt er in dit typische Belgenland? Besparingen. Mensen die lijden aan fibromyalgie of chronische vermoeidheid krijgen vanaf 1 januari 2017 een verminderde terugbetaling. Vroeger konden ze een tussenkomst krijgen voor 60 beurten, nu nog voor 18. Met deze maatregel wil het ministerie van Volksgezondheid 4,2 miljoen euro besparen. Bravo! Proficiat! Maar ten koste van wie!!!! Van mensen die deze kinesitherapie of bewegingstherapie broodnodig hebben om een draagbaar bestaan te leiden.

Wat betekent dat voor sarcoïdose? Niet veel goeds vrees ik want bij deze systeemziekte, die dan ook nog niet eens erkend is als chronische ziekte en nergens op die mooie overzichtslijstjes prijkt, is het nog moeilijker te bewijzen dat je kinesitherapie nodig hebt voor alle ontstekingen en spierknopen die je lichaam teisteren. En toch is het zo. Het is dankzij die behandelingen dat spierknopen worden ‘los gemasseerd’ en ontstekingen aangepakt.

Dat ook deze vrij ongekende systeemziekte geviseerd wordt, is een feit. In september 2015 kreeg ik na het opmaken van een functioneel bilan en samen met alle documentatie, verslagen over CT-scans van mijn thorax en noem maar op zonder enig probleem een E-pathologie toegekend. Moet je daar blij mee zijn? Ja en nee. Ja omdat het betekent dat je een verhoogde terugbetaling krijgt en tot 100 zittingen per jaar mag aanvragen bij een kinesist, neen omdat het bewijst dat er fysiek wel echt iets ernstigs aan de hand is én het desondanks heel veel geld blijft kosten.

Via de mutualiteit kreeg ik voor 1 jaar een E-pathologie toegekend. Dat attest liep af op 1 september 2016. Sindsdien ben ik non-stop bezig om de verlenging te verkrijgen. Je leest het goed…. na meer dan drie maanden nog altijd geen definitief antwoord. Ik word van het kastje naar de muur gestuurd, van de ene dokter naar de andere en niemand lijkt te weten wie die verlenging kan of mag aanvragen. En ik zit er als patiënt middenin. Telefoontjes, mails, doktersbezoeken…. er gaat geen dag voorbij of ik probeer ergens meer informatie te vergaren maar krijg telkens nul op het rekest. Iedereen heeft het over de besparingen van de regering of over hoe moeilijk het is om dergelijke attesten te verkrijgen, maar hoe kan de mutualiteit uitsluitsel geven als niemand me ook maar één medisch bewijs bezorgt waarmee ik verder kan?

De gezondheidszorg loopt mank en onder meer mensen met chronische ziekten zijn hier de dupe van.

Ik ben geen last voor de maatschappij. Ik werk. Fulltime zelfs én graag. Ik draag mijn steentje bij, betaal mooi op tijd mijn belastingen en alle andere zinloze taksen die de regering oplegt. Ik “teer dus niet op de samenleving”, zoals dat soms zo ‘mooi’ wordt verwoord.

Maar mijn lichaam is door de systeemziekte fysiek uitgeput en dat levert regelmatig ontstekingen, spierknopen en andere kwalen op. Is het dan zoveel gevraagd dat ik op zo’n moment gewoon een verhoogde terugbetaling zou krijgen voor mijn broodnodige kinesitherapiesessies zodat het dragen van de ziekte niet alleen lichamelijk maar ook financieel een haalbaar plaatje blijft? Het bedrag van mijn loon dat maandelijks verdwijnt naar dokters, onderzoeken, medicatie, kine neemt angstaanjagend toe. Maar mijn lichaam heeft die medische ondersteuning nodig omdat het actief wil blijven meedraaien in de maatschappij.

Ik ben boos, woedend… enorm teleurgesteld. Sarcoïdose is dan wel een vrij ongekende systeemziekte maar ze heeft een grote impact op je leven. Je vrijheid wordt beknot, je sociaal leven in één vingerknip uitgedund. Omdat je lichaam rust vraagt… nee, eist. Omdat alles pijn doet en ontsteekt.

Moet nu ook het beetje vrijheid dat overblijft en waar we optimaal proberen van te genieten door eens een uitstapje te doen, een etentje met vrienden te organiseren, … nog worden ingedijkt omdat de medische kosten eigen aan deze ziekte de pan uit swingen en de terugbetaling ervan steeds langer op zich laat wachten of erger nog, niet meer wordt goedgekeurd?

Wanneer worden jullie wakker, heren en dames politici? Wanneer gaan jullie beseffen dat wij geen profiteurs zijn van de maatschappij en dat het hoog tijd is om het kaf van het koren te scheiden? Wanneer gaan jullie inzien dat we echt elke dag het uiterste van ons lichaam vragen om te kunnen blijven functioneren en dat we die medicatie en therapie nodig hebben om dit waar te maken?

Een gedachte over “Chronisch besparen

  1. Tjonge, Helga, dit fenomeen is hier in Nederland al jarenlang gaande. Normaal gesproken is iemand onschuldig tot het tegendeel is bewezen, maar ook bij jullie moet jij nu maar met bewijzen komen. Nu is het bij jullie de Belgische overheid; bij ons zijn het de übercommerciële zorgverzekeraars die dit (mogen?) doen!
    Wij leven met jullie mee… Laten we vooral doorvechten om dit een serieus halt toe te roepen!

    Groetjes, en sterkte!
    Rob

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s