Adembenemende winterprik

“Stevige winterprik op komst met gevoelstemperaturen tot -10°C.” Ik huiver wanneer ik de kop van onze digitale krant lees. Door een ijzige, sterke wind zal de gevoelsmatige temperatuur dit weekend aardig onder de nul graden Celsius zakken. Niet zomaar een kleine winterprik dus. Maar echte vrieskou. En dat zullen mijn longen geweten hebben.

Die dualiteit tussen houden van een seizoen en er terzelfdertijd bang voor zijn, die ken ik sinds een tweetal jaartjes maar al te goed. Ik hou van de wintermaanden, de stilte, de planten en bomen die een tijdje in rust gaan, de prachtige natuurtaferelen, dikke sneeuwtapijten en de gezelligheid in de nabijheid van een knisperend haardvuur. Toen alles in mijn lichaam nog optimaal functioneerde, was die periode hét moment om mijn sneeuwlaarzen aan te trekken, me stevig in te duffelen en een lange wandeling te maken terwijl je de sneeuw onder je voeten hoorde kraken. Heerlijk die rust en die oneindige natuurpracht.

Sinds mijn sarcoïdose heeft dat verhaal een wending genomen. Ik hou nog altijd van die schoonheid maar kan er niet langer van genieten. Ik moet steeds vaker binnen blijven om mezelf te beschermen. Mijn longen zijn dermate vatbaar geworden voor koude temperaturen dat het vrij onverstandig zou zijn om me aan zo’n lange wandelingen in de vrieskou te wagen. En ook al zou ik het durven, het zou fysiek zelfs niet meer lukken.

Mijn longcapaciteit is door de systeemziekte aardig aangetast en dat voel je wanneer de koude wind je borstkas raakt. Zelfs een dikke sjaal en een warme winterjas zijn daartegen niet bestand. Bij veel sarcoïdosepatiënten wordt de longinhoud kleiner en ben je dus sneller buiten adem. Ik ervaar alleszins duidelijk dat de kou hier één van de boosdoeners is.

Adembenemend… maar helaas niet langer in de mooie zin van het woord.

Na enkele minuten wandelen in het winterse weer, beginnen mijn longen tegen te pruttelen. Het lijkt of ze niet langer genoeg zuurstof kunnen opnemen en onmiddellijk bevangen zijn door de koude. Met als gevolg dat ik na enkele stapjes buiten “op mijn adem trap” en hijgend halt moet houden. Niks zo confronterend als te moeten vaststellen dat die kortademigheid je op zo’n moment echt parten speelt. En dat je letterlijk op je stappen moet terugkeren om snel de warmte binnenskamers op te zoeken. De warmte die trouwens ook een zegen is voor mijn gewrichten die door de ziekte extra gevoelig zijn geworden en ook protesteren wanneer het wat kouder wordt. Net zoals patiënten met reuma ervaar ik dat de kou en de vochtigheid wel degelijk een impact hebben op mijn spieren en gewrichten. Alles voelt pijnlijk en stijf aan. Een warm bad, kersenpitkussentjes, een fleece dekentje… zijn mijn natuurlijke medicatie geworden.

Toch maar wachten op de dooi of verhuizen naar de zon?

 

 

 

Een gedachte over “Adembenemende winterprik

  1. Ik moet zeggen dat ik er minder last van heb dan voorgaande winters. Maar dat komt denk ik omdat ik voldoende interne kacheltjes heb om me warm te houden. Maar minder lucht, ja, dat heb ik toch ook. Ik hoop dat de lente snel intreedt… Mijn vrouw wil niet verhuizen naar warmere oorden, dus ik heb geen keuze.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s