Lappenpop

Moe. Hét moe. Dat is het overheersend gevoel in mijn hoofd vandaag. Ik ben die kwakkelende gezondheid moe, de hoofdpijn, de ups & downs, de pijntjes en karrenvrachten medicatie. Maar meer nog, ik krijg het steeds vaker benauwd wanneer mensen in mijn omgeving voortdurend klagen terwijl ze hun beide handjes mogen kussen omdat ze in mijn opinie objectief gezien vrij zorgeloos kunnen zijn.

Ik hou van mensen, ik geniet van hun aanwezigheid, de interactie, de boeiende gesprekken maar ik merk dat ik het alsmaar moeilijker heb om deel te nemen aan zinloze discussies of om te luisteren naar anderen die zeuren over wat beperkte hoofdpijn of andere kleine ongemakken. ’t Is niet dat ik niet meevoel, echt waar. Ik wens niemand enige ellende toe en droom van een wereld waar iedereen gezond en gelukkig kan zijn. Maar ik verdraag hoe langer hoe minder dat ‘fake’ gedrag. Ik vraag me soms stilletjes af: “Gaan we eens ruilen? Wil jij ook maar eens één dag in mijn schoenen staan?” Ik denk dat ik het antwoord snel kan raden. Niet dus.

En daarom ben ik boos. Woedend op mezelf en op wat sarcoïdose in mij heeft teweeggebracht. Waar verstoppen mijn inlevingsvermogen en medeleven zich? Waarom heb ik de energie vaak niet meer om een luisterend oor te zijn voor anderen? Waarom kan ik niet oprecht bezorgd zijn wanneer iemand zijn kleine teen pijn doet of hij wat over tandpijn klaagt? Het is niet dat het me niks doet, maar die ziekte plaatst alles in een totaal ander perspectief. En het brengt soms een deel van me naar boven waarvan ik nooit gedacht had dat het er was.

Ik ben sociaal, ik ben bekommerd en help anderen waar ik kan. Waarom dan kruip ik steeds vaker in mijn cocon en wil ik me gewoon afsluiten van alles en iedereen? Gewoon… met rust gelaten worden.

Dit pijnlijk en futloos lichaam maakt me opstandig, ja soms moedeloos en depressief. Achter elke wolk, blijf ik de zon zoeken en tot nu toe vind ik ze ook altijd. Omdat die sarcoïdose me af en toe een ogenblik rust gunt en niet continu in alle hevigheid in mijn lichaam tekeergaat. Op andere momenten echter voel ik me net een lappenpop die van hot naar her naar dokters wordt gesleurd. Een troosteloos iemand, zonder emoties en eigen wil, waarbij de kleedjes worden uitgedaan en de speelgoed doktersset wordt bovengehaald.

Het enige punt is dat een pop niet kan schreeuwen: “Nu is het genoeg, ik ben voldoende onderzocht. Ik heb het gehad. Tijd voor een ander én leuker spelletje.”

En dat ook ik… in het echte leven dat niet kan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s