Leven vanop afstand

Daar gaan we weer…. ’t is de tijd van het jaar waarop iedereen ’s avonds gezellig naar een kerstmarkt trekt om er te flaneren, te genieten of een glühweintje te drinken. Sinds de sociale media lijkt het wel of ik deelgenoot ben van hun vertier. Maar de realiteit is helaas anders. Ik kijk naar de foto’s en word er eerder weemoedig van. Niet dat ik hen die gezelligheid niet gun. Integendeel zelfs. Maar de tristesse vloeit voort uit het besef dat ik het niet meer kan.

Rondslenteren op kerstmarkten was vroeger één van mijn geliefkoosde bezigheden. Niet de commerciële markten, maar wel die waarop je handgemaakte spulletjes kon vinden en aan de blik van de verkoper kon zien hoe trots die was op zijn creaties. Vaak ook terecht. Vakmanschap in een pittoresk chaletje. Daarnaast genoten we er met vrienden ook altijd van een hapje en een drankje. Eén keer per jaar dezelfde zonde: een portie tartiflette, een klassiek gerecht uit de Franse Haute-Savoie gemaakt op basis van aardappelen, kaas, spek en witte wijn. Een caloriebom, dat wel. Maar heerlijk smaakvol en met liefde klaargemaakt.

Dat zijn de ervaringen die ik mis door mijn sarcoïdose. Het rondslenteren met vrienden, het kuieren langs de kraampjes…. genieten … urenlang.

Nu is de rit heen en weer er vaak al te veel aan. Laat staan het drentelen in de koude en uren op je benen staan. Fysiek is dat de hel. Ik probeer het op een goede dag wel eens, maar ’s avonds ben ik doodmoe door de geleverde inspanningen. Mijn gewrichten, spieren… alles pruttelt tegen op zo’n moment.

Daarom werd ik gisteren zo melancholisch toen ik die kiekjes op Facebook zag. Hoe gezellig, hoe leuk leek het er te zijn. Terwijl ik in mijn pyjama in de zetel lag te zappen en de zenders het blijkbaar noodzakelijk vonden om zo’n melige kerstfilm door je strot te rammen. Platte commerce in plaats van oprechte gezelligheid.

Het lijkt soms alsof ik een leven vanop afstand leid. Ik ben deelgenoot aan de verhalen van mijn vrienden en familie via Facebook, maar ik neem er niet écht aan deel. Ik kijk ernaar en geniet ervan dat zij gelukkig zijn en leuke activiteiten kunnen doen. Ik zou soms wensen dat ik met één simpele vingerknip even naast hen kon staan om mee het glas te heffen op de vriendschap. Maar ik ben tevens een tikkeltje mistroostig omdat ik die geanimeerde momenten door mijn sarcoïdose regelmatig aan mij moet laten voorbijgaan. Door de vermoeidheid, de pijn aan spieren en gewrichten en het gebrek aan energie, vragen die uitstappen vaak te veel van mij. Ik kies er dus meestal voor om niet op stap te gaan en mijn lichaam die broodnodige rust te gunnen.

Maar…. als ik eens een topdag heb, dan trek ik mijn jas aan, spreek af met vrienden of familie en voelt alles weer even vertrouwd. Of om met een citaat te eindigen: “Je bent niet gelukkig door wat je meemaakt, maar wel door de manier waarop je ermee omgaat.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s